Corfu Channel, Το Κερκυραικό Καναλι

Πως το λέμε με τη γλώσσα της πιάτσας; «βγάζει μάτι» ο αποκλεισμός εκπροσώπου του Δήμου Κέρκυρας από το νέο Διοικητικό Συμβούλιο, το οποίο ανακοινώθηκε, εσχάτως. Και γίνεται πρόκληση, με τον ορισμό εκπροσώπου του ΤΑΙΠΕΔ!!! «Ώδινεν όρος και έτεκεν μυν», σχεδόν ένα χρόνο περιμέναμε τη Κυβέρνηση να ορίσει νέο Διοικητικό Συμβούλιο στον ΟΛΚΕ και αφού επιτέλους το αποφάσισαν, αντί να καταλαγιάσουν τις αντιδράσεις, με τις τελικές τους αποφάσεις, «άναψαν φωτιές». Κυριολεκτώ. Για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος αφορά τον αποκλεισμό του Δήμου της Κέρκυρας από το νέο Δ.Σ. Και ο δεύτερος λόγος αφορά, την συμμετοχή εκπροσώπου του ΤΑΙΠΕΔ, προδιαγράφοντας ουσιαστικά το μέλλον του ΟΛΚΕ και του λιμένος και αυξάνοντας, σε επίπεδο «κόκκινου συναγερμού» τις ανησυχίες για τους όρους και τις προϋποθέσεις ιδιωτικοποίησης του λιμένος. Ο αποκλεισμός του Δήμου της Κέρκυρας, όχι μόνο προκαλεί απορίες και ερωτηματικά αλλά ουσιαστικά, η απόφαση αυτή είναι, αν μη τι άλλο προκλητική. Για πολλούς λόγους. Πρώτα απʼ όλα ο Δήμος της Κέρκυρας, έχει ουσιαστικό και βαρύνοντα λόγο, στα θέματα που διαχειρίζεται ο ΟΛΚΕ. Πολύ περισσότερο όταν είναι ανοικτά ζητήματα, τα οποία, όχι μόνο δεν έχουν διευθετηθεί αλλά δημιουργούν «γκρίζες ζώνες». Ένα από τα βασικά ζητήματα που απασχολεί το Δήμο και το οποίο δεν έχει αποσαφηνιστεί, είναι το τι θα γίνει με την λιμενική ζώνη. Θα εκτείνεται όντως από τον Ανεμόμυλο μέχρι το νέο Λιμάνι; Αν συμβεί αυτό, τότε θα γίνουμε μάρτυρες ενός πρωτόγνωρου φαινομένου, για τα Κερκυραϊκά χρονικά. Η πρωτεύουσα του Δήμου, να μην έχει «μέτωπο» στη θάλασσα. Με ότι αυτό συνεπάγεται, για τους λουόμενους συμπολίτες μας αλλά και για τον τουρισμό μας. Ο Δήμος, έχει εκφράσει σαφή θέση για τη λιμενική ζώνη, την οποία διεκδικεί και σε καμία περίπτωση δεν είναι διατεθειμένος να την απεμπολήσει. Μια δεύτερη υπόθεση, η οποία βάζει «φωτιές», είναι η περίπτωση των εγκαταστάσεων, όπου φιλοξενείται, ένα από τα σημαντικότερα και ιστορικότερα ναυταθλητικά σωματεία της χώρας μας, ο ΝΑΟΚ. Τι θα γίνει με τις εγκαταστάσεις; Ένα ερώτημα στο οποίο δεν έχει δοθεί καμία απάντηση από την πολιτεία. Ο κυριότερος όμως λόγος, για τον οποίο ήταν αναγκαία και απαραίτητη η παρουσία του Δήμου της Κέρκυρας στο Δ.Σ του ΟΛΚΕ , είναι οι κρουαζιέρες. Οι κρουαζιέρες, ναι μεν αφήνουν πλούτο, τόσο στο λιμάνι, όσο και στους επαγγελματίες της πόλης αλλά είναι επίσης ένας παράγοντας που προκαλεί οχλήσεις και επιβαρύνει το αστικό και αρχιτεκτονικό περιβάλλον. Οι τουρίστες ρυπαίνουν την πόλη, όπως όλοι όσοι κινούνται σε αυτήν, η μεταφορά τους στα διάφορα σημεία των εκδρομών επιβαρύνεις τις κυκλοφοριακές συνθήκες στη πόλη και γενικότερα η προσέγγιση των κρουαζιεροπλοίων στο λιμάνι είναι παράγοντας θαλάσσιας ρύπανσης. Ουδέν καλό, αμιγές κακού. Είναι η άλλη όψη του νομίσματος. Είναι ζητήματα και παράγοντες, που πρέπει να απασχολούν την τοπική εξουσία και για τα οποία, οφείλει να βρει τρόπους διαχείρισης τους. Γιʼ αυτό είναι επιβεβλημένη η εκπροσώπηση στο Δ.Σ του ΟΛΚΕ. Προφανώς και θέλουμε τις κρουαζιέρες, οι οποίες έχουν αναδειχθεί σε κυρίαρχο «παίκτη» του τουριστικού μας προορισμού, αλλά υπάρχουν ζητήματα τα οποία πρέπει να αντιμετωπιστούν. Και τα οποία βεβαίως δεν αμφισβητεί κανείς. Να έρθω στο δεύτερο λόγο, που είναι παρουσία του εκπροσώπου του ΤΑΙΠΕΔ. Προφανώς το μέλλον του ΟΛΚΕ είναι προδιαγεγραμμένο. Εδώ ανακύπτουν ζητήματα σημαντικά. Με ποιους όρους θα γίνει η ιδιωτικοποίηση; Τι θα γίνει με τι λιμενική ζώνη, όπως είπα παραπάνω; Τι θα γίνει με τη διαχείριση του λιμένος; Ο ιδιώτης θα μπορεί αυθαίρετα να καθορίζει τα τέλη ελλιμενισμού, καθιστώντας το λιμάνι μας ακριβό και άρα μη ανταγωνιστικό, με συνέπεια να χαθεί ένα μεγάλο μέρος των κρουαζιέρων; Είναι πολλά τα ερωτήματα που ανακύπτουν. Και ένας επίσης λόγος, που επιβαλλόταν η συμμετοχή του Δήμου της Κέρκυρας στο Δ.Σ του ΟΛΚΕ είναι και το τι θα γίνει με τα «ορφανά» λιμάνια. Είναι όχι μόνο αδιανόητος ο αποκλεισμός του Δήμου της Κέρκυρας από τον ΟΛΚΕ αλλά και ύποπτος.

Ένας από τους δείκτες που φανερώνουν το επίπεδο ανάπτυξης και πολιτισμού σε έναν τόπο είναι ο δείκτης της ασφάλειας που νιώθουν οι πολίτες του. Στη Νέα Ζηλανδία για παράδειγμα, οι πολίτες ακόμα και σήμερα τον 210 αιώνα, ζουν έχοντας τις πόρτες των σπιτιών τους ανοιχτές, όπως εμείς αρκετές δεκαετίες πίσω, μη διανοούμενοι ότι κινδυνεύουν να πέσουν θύματα μικροπαραβατικότητας. Επίσης ο δείκτης της ασφάλειας, μια που ζούμε σε έναν τουριστικό προορισμό, είναι και ένας από τους εξωγενείς παράγοντες που επηρεάζουν την τουριστική οικονομία, θετικά ή αρνητικά. Τα έχουμε ζήσει, στα μέσα της δεκαετίας του ‘90 με τη δράση των συμμοριών της ελληνοαλβανικής μαφίας, με τις επιθέσεις σε ξενοδοχεία, για παράδειγμα να σας θυμίσω την επίθεση με καλάσνικωφ στο ξενοδοχείο «Ήλιος» στο Νησάκι και άλλα πολλά. Τα έχουμε ζήσει και τα έχουμε «πληρώσει» ως τόπος. Μάλιστα έχουμε θρηνήσει και θύματα, παιδιών που έπεσαν πάνω στο καθήκον τους, όπως ο αείμνηστος Μαρίνος Ζαπάτης. Τα χρόνια πέρασαν, αυτά τα προβλήματα, πιο σωστά αυτή η μορφή της εγκληματικότητας αντιμετωπίστηκε και φθάνουμε στις μέρες μας, όπου και πάλι αποτελεί ζητούμενο η εμπέδωση του αισθήματος της ασφάλειας. Και στο κέντρο της πόλης, αλλά πολύ περισσότερο στην περιφέρεια, οι συμπολίτες μας ζούν καθημερινά με το φόβο μην πέσουν θύματα κλοπής ή ληστείας. Και βέβαια με το φόβο για τη σωματική τους ακεραιότητα. Ο αριθμός των περιστατικών που καλείται να αντιμετωπίσει και να διαλευκάνει η αστυνομία είναι …άπειρος. Κάνω αυτή την υπερβολή, για να δείξω το μέγεθος του προβλήματος. Όμως το ζητούμενο για τους πολίτες και κυρίως για να εμπεδωθεί το αίσθημα ασφάλειας στους πολίτες, είναι η πρόληψη. Όχι να τρέχουμε εκ των υστέρων για τη διαλεύκανση των υποθέσεων. Εδώ ανακύπτει ένα μεγάλο ζήτημα με τη λειτουργία της Αστυνομίας και με το κατά πόσο μπορεί να ανταποκριθεί στις αυξημένες ανάγκες που έχουν ανακύψει εσχάτως. Γνωρίζουμε πολύ καλά, βέβαια θα μου πείτε ότι δεν είναι τωρινό φαινόμενο αφού έρχεται από το παρελθόν, ότι δεν επαρκεί ο αριθμός των αστυνομικών που υπηρετούν στο νησί. Γνωρίζουμε επίσης ότι υπάρχει πρόβλημα και με τον τεχνολογικό εξοπλισμό και κυρίως με τον μηχανοκίνητο, ο οποίος, όχι μόνο που δεν επαρκεί, αλλά χρειάζεται ανανέωση. Και ένα ακόμα δεδομένο, ότι λόγω οικονομικής κρίσης, οι μηχανοκίνητες περιπολίες, ενδεχομένως να λειτουργούν με μια άλλη λογική, προσαρμοσμένες στη λογική της οικονομικής κρίσης. Να τα δεχτώ όλα αυτά, αλλά προέχει, σε μια ευνομούμενη πολιτεία, οι πολίτες της να είναι ασφαλείς και να αισθάνονται ασφάλεια. Ενδεχομένως η πολιτεία στην παρούσα φάση, με δεδομένης την οικονομική συγκυρία, να μην μπορεί να παρέμβει στο εύρος της παρέμβασης που απαιτείται. Οπότε το βάρος πέφτει στο επανασχεδιασμό που πρέπει να κάνει η Αστυνομική Διεύθυνση Κέρκυρας. Δεν είναι ο δημοσιογράφος το κατάλληλο πρόσωπο για να υποδείξει τι πρέπει να κάνει η Αστυνομία για να βελτιώσει τα πράγματα, και μάλιστα σε έναν χρόνο που συμπίπτει με την έναρξης της νέας τουριστικής περιόδου. Ο δημοσιογράφος όμως οφείλει και αυτό κάνω να μεταφέρω την αγωνία των συμπολιτών μας και το μήνυμα ότι «δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση». Όντως κάτι πρέπει να γίνει και μάλιστα γρήγορα, πριν βρεθούμε μπροστά σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις.

Καυστική...όσο δε πάει ανακοίνωση της ΠΑΕ Κέρκυρα για τη σφαγιαστική διαιτησία Δημητρόπουλου στη Βέροια. Αναλυτικά, η ανακοίνωση: "Καλοκαίρι 2011, υπόθεση «στημένων» αγώνων... Θρασύβουλος- Ηλιούπολη... Διαιτητής, Αλέξανδρος Δημητρόπουλος... Μια κασέτα - βόμβα... Το όνομά του, εμπλεκόμενο.... Η παρέμβαση του Εισαγγελέα, Εμμανουήλ Αντωνακάκη... Δίωξη! Πρωτόδικη αθώωση, αλλά ο Εισαγγελέας επιμένει... Έφεση! Η Επιτροπή Εφέσεων της ΕΠΟ τη δέχεται... Τιμωρία; Αμ, δε! Αποστολή της υπόθεσης στην ΚΕΔ... Αθώωση και, Φεβρουάριο του '12, στους πίνακες της Super League! ... Δεκέμβριος 2012, Πάτρα, Παναχαϊκή- Ολυμπιακός, Κύπελλο... Διαιτησία – μνημείο και λήξη στο 87'! Η «καρατόμηση» της ΚΕΔ... Από τη Super League εξαφανίζεται... Ώσπου, αίφνης, η ΚΕΔ τον επαναφέρει... Σε δύο εκτός έδρας ματς του ΑΟ Κέρκυρα... Τελευταίο, το σημερινό στη Βέροια... Το πέναλτι- ανέκδοτο... Η αποβολή του Στάμου... Η «καταδίκη»... Η βάναυση προσβολή της ποδοσφαιρικής νοημοσύνης... Ε, και; Άντε, «καμπάνα» ως το τέλος της σεζόν... Και από του χρόνου, πρώτα ο Θεός, επιστροφή. Και, κ. Δημητρόπουλε, καλή επιτυχία... Αν μη τι άλλο, πρόκειται για μια περίπτωση – παράδειγμα, εξ όσων η UEFA θα εξέταζε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αξιότιμοι κύριοι της ΚΕΔ, ο ΑΟ Κέρκυρα και το ελληνικό ποδόσφαιρο σας ευχαριστούν... Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε..."

Για να προλάβω, όσους ετοιμάζονται να γκρινιάξουν, αναφέρομαι στο κομμάτι της τουριστικής προβολής, που αφορά την συμμετοχή του τουριστικού μας προορισμού, στις διάφορες διεθνείς τουριστικές εκθέσεις. Ναι, για τους αμφισβητίες το λέω, είναι αναγκαίο, ένα τουριστικός προορισμός, σήμερα που έχει αυξηθεί ο ανταγωνισμός και αναδεικνύονται καθημερινά νέοι τουριστικοί προορισμοί, να συμμετέχει στις διεθνείς εκθέσεις. Όμως, όχι με τον τρόπο, με τον οποίο το κάνουμε εμείς. Απαιτείται στρατηγικός σχεδιασμός, στόχευση και τακτική. Εσχάτως, «βομβαρδιστήκαμε» από τη Περιφέρεια Ιονίων Νήσων, για τη συμμετοχή της σε διάφορες εκθέσεις, ανά δύο μέρες, σε κάθε γωνιά της Ευρώπης. Τα ερωτήματα που ανακύπτουν είναι εύλογα. Πως έγινε η επιλογή αυτών των εκθέσεων; Από ποιόν έγινε; Στο πλαίσιο ενός συγκεκριμένου σχεδιασμού; Που στοχεύαμε; Πως πήγαμε; Προετοιμαστήκαμε, για να πάμε; Σε ποιο βαθμό έγινε η εκπροσώπηση; Τι στοχεύαμε με την συμμετοχή μας σε αυτές τις εκθέσεις; Πολύ φοβάμαι ότι δεν υπάρχουν απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα. Ή αν υπάρχουν δεν είναι πειστικές. Απλά πήγαμε, για να πάμε. Ή πήγαμε σε αυτές τις εκθέσεις, επειδή περιλαμβάνονται στο καλεντάρι των εκθέσεων του ΕΟΤ. Με αυτό τον τρόπο όμως μειώνεται η αποτελεσματικότητα. Ερωτήματα που ανακύπτουν. Γιατί να πάμε σε μια έκθεση, από την οποία προσδοκούμε μειωμένα οφέλη. Γιατί να αναλώνουμε ή να σπαταλάμε πόρους, σε μια περίοδο που δεν επαρκούν. Γιατί να υποβάλλουμε το ανθρώπινο δυναμικό, που και αυτό δεν επαρκή, σε μια ταλαιπωρία, χωρίς να υπάρχει σοβαρός λόγος; Γιατί να μειώνουμε το πρεστίζ του τουριστικού μας προορισμού, με συμμετοχή η οποία δεν είναι αντάξια του ονόματος του; Να θυμίσω εδώ τα επικριτικά σχόλια από τη συμμετοχή της ΠΙΝ στην σημαντική έκθεση του ΙΤΒ του Μιλάνου, που κάποιοι επαγγελματίες έψαχναν να βρουν ανθρώπους στο περίπτερο μας; Είναι γεγονότα τα οποία έχουν καταγραφεί στον τύπο και στα Μ.Μ.Ε. Είναι πραγματικά άδικο, για τον τουριστικό μα προορισμό, σε μία δύσκολη περίοδο οικονομικά, που οι πόροι είναι περιορισμένοι, να λειτουργούμε με αυτό τον τρόπο. Επειδή τυγχάνει να έχω μια 15ετή εμπειρία από την συμμετοχή σε διάφορες εκθέσεις, πρέπει να πω, ότι όσες φορές πήγαμε οργανωμένα, με συγκεκριμένη στόχευση, γνωρίζοντας τι θέλαμε και τις επιδιώκαμε από την συμμετοχή μας, τότε πραγματικά ξεχωρίζαμε και αποκομίζαμε οφέλη. Τα όποια οφέλη. Αλλά σε κάθε περίπτωση είχαμε και αφήναμε έναν θετικό απόηχο. Δυστυχώς αυτό συνέβη λίγες φορές. Πολύ λιγότερες τα τελευταία χρόνια. Στις εκθέσεις δεν πηγαίνουμε ούτε για βόλτα, ούτε για ψώνια, ούτε για να βγάλουμε μια υποχρέωση και μόνο. Πηγαίνουμε για να αποκομίσουμε οφέλη για τον τουριστικό μας προορισμό. Είναι πραγματικά αδήριτη ανάγκη, να καταλάβει ο Περιφερειάρχης ότι αυτό το μοντέλο συμμετοχής στις διάφορες εκθέσεις είναι, όχι μόνο παρωχημένο αλλά δεν αποφέρει κανένα κέρδος για τον τόπο μας. Απαιτείται εδώ και τώρα, αλλαγή του μοντέλου συμμετοχής στις εκθέσεις και απαιτείται να αποκτήσουμε συγκεκριμένη στρατηγική τουριστικής προβολής.

Άνοιξε προχθές και επισήμως η νέα τουριστική περίοδος με την έλευση του πρώτου κρουαζιερόπλοιου στο λιμάνι της Κέρκυρας. Η αλήθεια είναι ότι οι κρουαζιέρες, έχουν αναδειχτεί τα τελευταία 2-3 χρόνια, στο πιο «δυνατό κρίκο» του Κερκυραϊκού τουρισμού και μάλιστα διανοίγεται λαμπρό μέλλον, γι’ αυτό το κομμάτι του θαλάσσιου τουρισμού, από το οποίο αναμένει ο προορισμός μας και η τοπική οικονομία, να καρπωθεί σημαντικά οφέλη. Υπό προϋποθέσεις όμως πάντα. Κατ’ αρχή, θεωρώ ότι θα υποπέσουμε σε ένα σοβαρό στρατηγικό ατόπημα, το οποίο θα μας στοιχήσει ενδεχομένως στο μέλλον αρκετά, αν αποδεχθούμε τη μονοκαλλιέργεια των κρουαζιέρων. Ναι, μας αποδίδουν σημαντικά οφέλη αλλά η Κέρκυρα δεν είναι και κυρίως δεν πρέπει να καταστεί, μόνο προορισμός κρουαζιέρων. Μια εξ’ ίσου σημαντική παράμετρος που θα προσδιορίσει σε μεγάλο βαθμό το μέλλον των κρουαζιέρων στο νησί μας, είναι το να καταστεί επιτέλους το λιμάνι της Κέρκυρας home port, όπως το Λιμάνι του Ηρακλείου και εσχάτως το λιμάνι της Ρόδου. Είναι κινήσεις που οφείλει το Δ.Σ, να επισπεύσει για να μην χάνουμε πολύτιμο χρόνο, αφού ο ανταγωνισμός είναι αδυσώπητος. Μια επίσης σημαντική προϋπόθεση, που θα διασφαλίσει το μέλλον των κρουαζιέρων, ως εναλλακτική μορφή τουρισμού με δυναμική, είναι επιτέλους να βρεθεί, να συναποφασιστεί απ’ όλους τους εμπλεκόμενους ένας διαφορετικός τρόπος εκμετάλλευσης των κρουαζιέρων, ώστε αφ’ ενός να διαχέεται ο «πλούτος» σε όσο το δυνατόν περισσότερες επαγγελματικές ομάδες και αφ’ ετέρου, να μην αποτελεί ο τουρισμός των κρουαζιέρων, την αφορμή για έναν μικρό ετήσιο εμφύλιο πόλεμο που ζούμε και βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, ανάμεσα στους «βόρειους» και «νότιους» επαγγελματίες της πόλης. Θα πρέπει να αντιληφθούμε και να αποδεχτούμε όλοι μας, ότι η πόλη δεν είναι μόνο η Σπηλία και ο Άγιος Σπυρίδωνας. Υπάρχει και το Σαρόκο, υπάρχει και το Μαντούκι, υπάρχει και ο «νέος δρόμος», η Μητροπολίτου Μεθοδίου, υπάρχουν και άλλες περιοχές. Δεν μπορούν και δεν είναι σωστό, να κερδίζουν από τις κρουαζιέρες, μόνο οι επαγγελματίες αυτών των περιοχών. Όπως επίσης δεν είναι δίκαιο και κοινωνικά αποδεκτό, να καρπώνεται το μεγαλύτερο κέρδος, ένας ή δύο επιχειρηματίες του τουρισμού. Υπό αυτές τις προϋποθέσεις, τα έργα που εκτελούνται στο λιμάνι της Κέρκυρας, για την προέκταση του προβλήτα των κρουαζιεροπλοίων, είναι σημαντικά και στοχεύουν στο να ανεβάσουν επίπεδο το λιμάνι της. Αυτό βεβαίως θα συμβεί, εν μέρει, εξ αιτίας της αστοχίας στη μελέτη(;) γιατί η προέκταση δεν έχει το ίδιο πλάτος με τον υπάρχοντα «βραχίονα», με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατή ή να είναι παρακινδυνευμένη, η πρόσδεση κρουαζιεροπλοίων, τουλάχιστον τις ημέρες με όχι ευνοϊκές καιρικές συνθήκες. Αλλά και τις υπόλοιπες ημέρες θα υπάρχει ένα πρόβλημα προσέγγισης των λεωφορείων. Δυστυχώς, για μια ακόμα φορά, ένα μεγάλο έργο, λόγω αστοχίας, κινδυνεύει να πάει στράφι ή να λειτουργεί ο προβλήτας, κυρίως σαν κυματοθραύστης. Και για το τέλος ένα μικρό σχόλιο, για όσους βλέπουν «εχθρικά» το ενδεχόμενο να προσεγγίζουν κρουαζιέρες και στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας. Θεωρώ ότι δεν θα πρέπει να το βλέπουμε ανταγωνιστικά, αντιθέτως ενισχύει την προοπτική η «γωνιά» μας ή η «γειτονιά» μας, να καταστεί ελκυστική στις κρουαζιέρες.

Το νέο φυλλάδιο τουριστικής προβολής του ΕΟΤ αποτελεί, πρόκληση για τη Κέρκυρα, έναν από τους πιο σημαντικούς και προβεβλημένους τουριστικούς προορισμούς του τόπου μας και τον πρώτο τουριστικό προορισμό, που αποτέλεσε την αφετηρία του Ελληνικού Τουρισμού. Είτε αρέσει σε κάποιους, είτε όχι. Ανεξάρτητα από τη φθίνουσα πορεία του τουριστικού μας προορισμού, για την οποία φθίνουσα πορεία έχουμε προφανώς και εμείς τεράστιες ευθύνες, η ιστορική πραγματικότητα για το ποιος εγχώριος τουριστικός προορισμός αποτελεί το έναυσμα του Ελληνικού τουρισμού, δεν διαγράφεται, ούτε ανατρέπεται. Μπορεί όμως εντέχνως να …περιθωριοποιηθεί. Όπως επιχειρεί, εσκεμμένα το Υπουργείο Τουρισμού, μέσω του νέου φυλλαδίου του ΕΟΤ. Η Κέρκυρα, ως δια μαγείας, απουσιάζει από το νέα διαφημιστική καμπάνια του ΕΟΤ. Αντιθέτως υπάρχουν φωτογραφίες από τη Ζάκυνθο και τη Κεφαλονιά και ω του θαύματος, δύο φορές παρουσιάζεται η Κρήτη και μάλιστα «σαλόνι». Τυχαίο; Όπως αναρωτιέται το διαφημιστικό σποτ, δεν νομίζω. Τα χειρότερα μαντάτα; Μέχρι στιγμής, δεν έχει υπάρξει μια επίσημη αντίδραση προς το Υπουργείο Τουρισμού και προς τους εμπνευστές αυτής της καμπάνιας, οι οποίοι κατόρθωσαν να «εξαφανίσουν» από τον τουριστικό χάρτη της πατρίδας μας, τη Κέρκυρα. Αυτή η συντεταγμένη, στοχευμένη και μεθοδική προσπάθεια υποβάθμισης της Κέρκυρας και της Επτανήσου, θα πρέπει κάποια στιγμή να αναχαιτισθεί και να ανατραπεί. Οφείλουν, όλοι οι θεσμικοί παράγοντες, όχι μόνο να περιφρουρήσουν τον τόπο μας, από όσους απεργάζονται σχέδια υποβάθμισης του αλλά και να διεκδικούν ακόμα και με δυναμικό τρόπο, αν χρειάζεται, τα όσα αυτονόητα δικαιούμαστε. Πρέπει να το καταλάβουμε ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο λειτουργεί το πολιτικό σύστημα στη χώρα μας, με τη λογική του «όποιος έχει μαχαίρι, τρώει πεπόνι». Η Κρήτη, έχει Υπουργό, άρα «αυτοδίκαια» κερδίζει δύο φορές παρουσίαση στο φυλλάδιο του ΕΟΤ και μάλιστα «σαλόνι». Η Ζάκυνθος έχει καλές σχέσεις με το Γ.Γ οπότε «κερδίζει» τη παρουσία της στο φυλλάδιο του ΕΟΤ. Και στη Κέρκυρα, απομένει ο ρόλος του…φτωχού συγγενή του Ελληνικού Τουρισμού. Αυτόν τον ρόλο πολύ φοβάμαι ότι θα τον παίξουμε και σε ένα άλλο «έργο» εντός της Περιφέρειας Ιονίων Νησιών. Με απόφαση του Περιφερειάρχη, ορίστηκαν δύο Αντιπεριφερειάρχες εκ Κερκύρας και ανταποδοτικά, δόθηκε η θέση του Προέδρου στην Επιτροπή Τουρισμού και Πολιτισμού της Περιφέρειας στη Ζάκυνθο. Τι καταφέραμε; Ανταλλάξαμε τη θέση του Προέδρου της Επιτροπής Τουρισμού, με δύο θεματικούς Αντιπεριφερειάρχες με επουσιώδες, για τον τουρισμό και την οικονομία μας, χαρτοφυλάκιο. Διαταράσσονται οι ισορροπίες εντός της Περιφέρειας και στην προσπάθεια μας να αποποιηθούμε των «κατηγοριών» εκ μέρους των υπολοίπων Επτανησίων, ότι «όλα πηγαίνουν στη Κέρκυρα», κάνουμε λάθος επιλογές, οι οποίες στοιχίζουν και στη Κέρκυρα και στη Περιφέρεια. Έτσι θα βρεθούμε, κάποια στιγμή, εκτός νυμφώνος με δική μας υπαιτιότητα.

Δικαιώθηκαν τελικά, όσοι υποστήριζαν, ότι δεν πρέπει να υπάρξει εφησυχασμός, μετά τη συνάντηση των θεσμικών φορέων των Ιονίων Νησιών με τον Υπουργό Παιδείας, στο πλαίσιο της οποίας, ο τελευταίος, διαβεβαίωσε ότι δεν θα καταργηθεί το ΤΕΙ Ιονίων Νησιών. Και βέβαια από την άλλη, είναι εκτεθειμένοι όσοι βιάστηκαν να πανηγυρίσουν για το αποτέλεσμα της συνάντησης. Θα πρέπει να τονιστεί ότι για δεύτερη φορά, μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, ο Υπουργός Παιδείας δεν τήρησε τις δεσμεύσεις τους και πλέον είναι εκτεθειμένος πολιτικά στα μάτια των Επτανησίων. Κάπου εδώ ανοίγει μια μεγάλη συζήτηση. Όντως ο Υπουργός αποδείχτηκε αναξιόπιστος μη τηρώντας τις δεσμεύσεις του ή κάτι άλλο μεσολάβησε; Και εάν ναι, εάν όντως μεσολάβησε κάτι άλλο, τι και ποιο είναι αυτό; Μήπως ο Υπουργός εξαναγκάστηκε να μην τηρήσει τις δεσμεύσεις του, δύο φορές μάλιστα και προχώρησε στην ουσιαστική κατάργηση του ΤΕΙ Ι.Ν; Μήπως η κατάργηση του ΤΕΙ Ι.Ν είναι ενταγμένη σε ένα γενικότερο σχεδιασμό, με ακροτελεύτια πράξη την κατάργηση της ίδιας της Περιφέρειας Ιονίων Νησιών; Αν παρακολουθήσει κανείς τις εξελίξεις, διακρίνει ότι τα τελευταία δύο χρόνια, αντί να ενισχύεται η Περιφέρεια, αντιθέτως αποδυναμώνεται και αφυδατώνεται από σημαντικές διοικητικές δομές. Τη μια είναι η απομάκρυνση, πάντα στο πνεύμα του Καλλικράτη, των στρατολογικών γραφείων, την άλλη η απομάκρυνση της Διεύθυνσης Οικονομικής Επιθεώρησης και άλλα πολλά. Θα πρέπει βεβαίως να επισημανθεί ότι η κατάργηση αυτών των διοικητικών δομών ακολουθεί συγκεκριμένη «διαδρομή», όσον αφορά τη διεκπεραίωση των αρμοδιοτήτων. Κέρκυρα και Λευκάδα, πηγαίνουν στα Γιάννενα και η Ζάκυνθος με την Κεφαλονιά στη Πάτρα. Υπό το πρίσμα αυτής της προσέγγισης, πολύ φοβάμαι ότι το μέλλον της Περιφέρειας Ιονίων Νησιών κάθε άλλο παρά «αθώα» είναι αυτή η Καλλικράτεια αναδιάρθρωση της Τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Όπως πολύ σωστά επεσήμανε ο Δήμαρχος Κέρκυρας στην επιστολή διαμαρτυρίας, αντί να ακολουθηθεί η αντίθετη κατεύθυνση, δηλαδή τμήματα του ΤΕΙ Μεσολλογίου και Αγρινίου να ενσωματωθούν στο ΤΕΙ Ιονίων Νησιών για να ενισχυθεί η νησιωτικότητα, όπως επιβάλλει και η Ευρωπαϊκή Ένωση, επιλέχτηκε η καρατόμηση του ΤΕΙ Ι.Ν. με την ενσωμάτωση τμημάτων του στα ΤΕΙ της ηπειρωτικής Ελλάδας. Δυστυχώς έχει αποδειχθεί ότι οι κρατούντες, όχι μόνο αγνοούν την νησιωτικότητα ως έννοια αλλά και ως υποχρέωση του κράτους στο πλαίσιο της ισονομίας και ισοπολιτείας αλλά αντιθέτως την αντιπαλεύουν και φέρονται εχθρικά προς τις νησιωτικές περιοχές. Πολύ δε περισσότερο προς το Ιόνιο Αρχιπέλαγος. Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε παραδείγματα, είναι λίγο πολύ γνωστά και τα βιώνουμε όλοι μας, από το τυπικό τίτλο του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας και Αιγαίου και από το μειωμένο Φ.Π.Α μέχρι τον πόλεμο που έχει δεχτεί η Επτανησιακή μουσική και γενικότερα ο Πολιτισμός. Στη Περιφέρεια που λειτούργησε το πρώτο Πανεπιστήμιο, οι νεοέλληνες καταδικάζουν σε κατάργηση το ΤΕΙ και ενδεχομένως έπεται και το Ιόνιο Πανεπιστήμιο. Δεν είναι άμοιροι ευθυνών και κάποιοι πολιτικοί μας, οι οποίοι έχουν κρατήσει και συνεχίζουν να κρατούν, χαμηλούς τόνους, επιτρέποντας έτσι, σε όσους απεργάζονται την κατάργηση της Περιφέρειας Ιονίων Νήσων, να υλοποιήσουν ανενόχλητοι τον σχεδιασμό τους. Αν τελικά περάσει η κατάργηση του ΤΕΙ Ιονίων Νησιών, τότε θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για τα χειρότερα.

Είναι πραγματικά αδιανόητη η ολιγωρία ή η ατολμία, εάν θέλετε, της σημερινής κυβέρνησης, να προχωρήσει σε αλλαγές, σε διοικητικό πεδίο και συγκεκριμένα στις ηγεσίες των οργανισμών και των ιδρυμάτων, η λειτουργία των οποίων, σχετίζεται άμεσα, τόσο με την καθημερινότητα των πολιτών, όσο και με αναπτυξιακές λειτουργίας. Αρκετούς μήνες μετά τις εκλογές, ο Πρωθυπουργός και το Υπουργικό Συμβούλιο δεν τολμά να αλλάξει πρόσωπα, τα οποία έχουν ταυτιστεί με τις κυβερνήσεις οι οποίες οδήγησαν τη χώρα στο μνημόνιο και των οποίων η λειτουργία έχει κριθεί και έχει αποδοκιμασθεί από τον λαό. Γιατί προφανώς, εάν ήταν ευχαριστημένος ο λαός από την απόδοση όλων αυτών των διοικήσεων και των οργανισμών, προφανώς δεν θα είχε αποδοκιμασθεί σε αυτό το εύρος, το κόμμα που τους είχε τοποθετήσει σε αυτές τις θέσεις. Αντιλαμβάνομαι ότι κάποιες φορές, οι κυβερνώντες θα πρέπει να ακολουθούν τον «δρόμο της καμήλας» δηλαδή τη μέση οδό αλλά πάντα αυτή η μέθοδος δεν έχει αποτελεσματικότητα. Όταν η μέση οδός, οδηγεί σε… γκρεμό, προφανώς απαιτείται διόρθωση πορείας. Έτσι αρκετούς μήνες μετά τις εκλογές, παραμένουν οι ίδιες διοικήσεις, σε ΟΛΚΕ και Νοσοκομείο. Και βέβαια και σε άλλους οργανισμούς. Αυτή η επιλογή, συν τοις άλλοις δημιουργεί μια επιπλέον στρέβλωση, αφού τόσο τα μέλη αυτών των διοικήσεων είναι με το ένα πόδι εντός και με το ένα πόδι στην έξοδο. Αυτό το κλίμα μεταφέρεται και στους υφισταμένους τους, σε όλη τη διοικητική πυραμίδα, με τις γνωστέ επιπτώσεις στη γενικότερη λειτουργία των οργανισμών. Ποιος πληρώνει το μάρμαρο; Μα ο πολίτης, φυσικά, όπως γίνεται συνήθως κάθε φορά. Η κάθε Κυβέρνηση, οφείλει να επανδρώνει και να στελεχώνει με πρόσωπα της επιλογής της, τις Διοικήσεις Οργανισμών και Ιδρυμάτων, τα οποία, αφ’ ενός ενστερνίζονται το πρόγραμμά της και αφετέρου είναι υποχρεωμένα, να εφαρμόσουν αυτό το πρόγραμμα. Και όταν έρθει το πλήρωμα το χρόνου, να κριθούν και να αξιολογηθούν από τον Ελληνικό λαό, για την προσφορά τους. Και κατ’ επέκταση και η Κυβέρνηση για τις επιλογές της. Κάτι τέτοιο, φαίνεται να μην ισχύει για τον ΟΛΚΕ και για το Νοσοκομείο, παρά τις κατά καιρούς καυστικές δηλώσεις κορυφαίων τοπικών πολιτικών στελεχών της Κυβερνητικής παράταξης, για τη μη επαρκή αποδοτικότητα και αποτελεσματικότητα των διοικήσεων αυτών. Προσέχτε, δεν ισχυρίζομαι ότι οι νέες διοικήσεις, όταν και όποτε αναλάβουν την ευθύνη διοίκησης των οργανισμών αυτών, θα είναι καλύτερες από τις προηγούμενες. Ισχυρίζομαι όμως, ότι οι Διοικήσεις αυτές έχουν τοποθετηθεί από τα προηγούμενα Κυβερνητικά σχήματα, τα οποία και τα εκπροσωπούσαν. Έχουν κάνει τον κύκλο τους, έχουν αξιολογηθεί, έχουν μετρηθεί και έχει αναδειχθεί η ανάγκη αλλαγής τους, επ’ ωφελεία του κοινωνικού συνόλου. Αλλαγής τους, από πρόσωπα τα οποία να εκφράζουν και να εμφορούνται, από τη φιλοσοφία της σημερινής κυβερνητικής πραγματικότητας. Θα πρέπει επιτέλους να δοκιμάσουν, να κριθούν και να αξιολογηθούν και άλλοι και να μην παραμένουμε σε μια δοκιμασμένη στασιμότητα, η οποία δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των καιρών. Και υπάρχει και ένα ακόμα θέμα. Η σημερινή κατάσταση κινδυνεύει να τελματώσει, σε βάρος του τόπου και των κατοίκων του. Όσο αυτές οι διοικήσεις είναι με το ένα πόδι μέσα και με το άλλο στην έξοδο, αντιλαμβάνεται κανείς, ότι δε μπορούν να λειτουργήσουν. Δεν μπορούν και δεν πρέπει δεοντολογικά, να λάβουν κρίσιμες αποφάσεις οι οποίες ενδεχομένως να δεσμεύσουν τους διαδόχους τους και γενικότερα παραμένουν αδρανείς, ενώ οι εξελίξεις τρέχουν και τρέχουν με ραγδαίους ρυθμούς. Και μιλάμε βεβαίως για δύο νευραλγικούς τομείς της κοινωνίας μας, που σχετίζονται, ο μεν ένας με το κορυφαίο αγαθό του ανθρώπου την υγεία του και ο άλλος, με την οικονομία του τόπου και την καθημερινότητα των πολιτών.