Corfu Channel, Το Κερκυραικό Καναλι

Το έχω ξαναγράψει ότι είναι πλέον ανάγκη να σοβαρευτούμε, δεν πάει άλλο. Πολύ περισσότερο όσοι ασχολούνται οφείλουν πρώτοι αυτοί να δώσουν το καλό παράδειγμα. Ο κόσμος είναι στα κάγκελα, η απελπισία πια είναι το κυρίαρχο συναίσθημα που έχει καταβάλλει τους νεοέλληνες, που αδυνατούν να διατηρήσουν τις επιχειρήσεις τους, να ζήσουν την οικογένεια τους και να σπουδάσουν τα παιδιά τους. Και κάποιοι ονειρεύονται …καρέκλες!!! Έλεος ρε παιδιά συνέλθετε. Γιατί τα λέω αυτά; Γιατί έχει γίνει συζήτηση μεγάλη από τη στιγμή που διέρρευσε η πληροφορία ότι ενδεχομένως να πάμε σε Καλλικράτη 2 και στη Κέρκυρα να γίνουν τρεις Δήμοι. Εεεεε τι ήταν να διαρρεύσει αυτή η «πληροφορία»;;; Ο ένας, σε ώρα εργασίας, στήνει τρικούβερτο γλέντι σε υπηρεσία του δήμου με …σουβλάκια και ρετσίνα, κερνώντας τους υπαλλήλους!!! Θέλω να πιστεύω με δικά τους χρήματα, αφού το ταμείο του Δήμου είναι..μείον. Ο άλλος, ζητά να γίνει συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο με αφορμή ένα έγγραφο του Υπουργού Εσωτερικών, προς όλους τους Δημάρχους, με το οποίο τους ζητά τις παρατηρήσεις τους για τον Καλλικράτη. Προσέχτε, προς τους Δημάρχους και όχι προς το Δημοτικό Συμβούλιο, ούτε ζητά την άποψη του Συμβουλίου, παρά μόνο του Δημάρχου. Αμάν ρε παιδιά, εξαρτημένοι από τη… καρέκλα. Μάλλον θα χρειαστείτε ….αποτοξίνωση, γιατί η γλύκα της εξουσίας σας έχει θολώσει την σκέψη. Εδώ δεν ξέρουμε να υπάρχουμε ως κράτος αύριο, εδώ η κοινωνία στενάζει κάτω από τη βαρβαρότητα της οικονομικής κρίσης και εσείς μου ονειρεύεστε …καρέκλες και κουστουμιές;; Θέλετε να γίνετε Δήμαρχοι γιατί; Για να διαχειριστείτε τη μιζέρια που διαχειρίζονται οι σημερινοί Δήμαρχοι;; Ούτε το 1/10 των ΚΑΠ δεν έχει δώσει το κράτος σε Δήμους και Περιφέρειες, με αποτέλεσμα το λουκέτο να είναι προ των θυρών. Υπάρχει κίνδυνος ακόμα και για την καταβολή των μισθών των εργαζομένων στη Τ.Α. Αυτά θέλετε να διαχειριστείτε;;; Πραγματικά δεν μπορώ να σας καταλάβω. Αντί να ζητάτε τρεις Δήμους καλύτερα να απαιτείται την καταβολή των ΚΑΠ για να «ζήσει» η αυτοδιοίκηση και να μπορέσει να προσφέρει στη κοινωνία αυτά τα λίγα που μπορεί να προσφέρει. Είναι παγκοίνως δεκτό ότι το προηγούμενο μοντέλο, των Καποδιστριακών Δήμων όπως και η διαχείριση τους απέτυχε. Απέτυχε παταγωδώς. Το μόνο που έμεινε από αυτή την περίοδο είναι τα χρέη, σε όποιον μιλάει ελληνικά, των χρεοκοπημένων Καποδιστριακών Δήμων. Σε εργαζόμενους, σε πιστωτές, σε ΙΚΑ, μικα και οπουδήποτε αλλού, είναι τα..απόνερα των καποδιστριακών Δήμων. Ο Καλλικράτης ναι έχει προβλήματα νομοθετικά αλλά για να τον κρίνουμε θα πρέπει να τον κρίνουμε σε φυσιολογικές συνθήκες και όχι κάτω από αυτές που λειτουργεί σήμερα. Γιατί αν χρωστούν σήμερα οι Καλλικράτειοι Δήμοι, χρωστούν γιατί το χρεοκοπημένο κράτος δεν τους δίνει τα χρήματα που οφείλει να δώσει. Οι Καποδιστριακοί Δήμοι δεν είχαν να αντιμετωπίσουν την πτώχευση του κράτους και όμως οι ίδιοι χρεοκόπησαν. Και χρεοκόπησε και το μοντέλο τους. Γιατί να επανέλθουμε σε ένα χρεοκοπημένο και αποτυχημένο μοντέλο;;; Για να βρουν κάποιοι ….ΚΑΡΕΚΛΕΣ;;;

Θα πρέπει επιτέλους σε αυτόν τον τόπο να αποφασίσουμε να υπερβούμε τις προσωπικές στρατηγικές, τις ιδεοληψίες και τις συνδικαλιστικές φιοριτούρες και να διεκδικήσουμε στόχους υπέρ του κοινωνικού συνόλου, χωρίς παρωπίδες. Τρανό παράδειγμα η συζήτηση για τη λειτουργία του νέου Νοσοκομείου και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, με αποτέλεσμα να υπολειτουργεί ή εάν θέλετε να μην ανταποκρίνεται στις προσδοκίες και στις ανάγκες του Κερκυραϊκού λαού. Η αλήθεια είναι ότι στην εποχή του Δ.Ν.Τ και της μνημονιακής επίθεσης, οι προσδοκίες μας για την αναβάθμιση του τομέα της υγείας στο νησί, δεν θα πρέπει να υπερβαίνουν το μέσο όρο των προσδοκιών του μέσου νεόπτωχου νεοέλληνα, για να τα «βγάλει πέρα». Με λίγο λόγια δεν μπορούμε να βάλλουμε ψηλά τον πήχη. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να προσεγγίσουμε το πρόβλημα αυτό με ηττοπάθεια και με χαλαρότητα. Το αντίθετο λέω, ότι θα πρέπει να διεκδικήσουμε και να διεκδικήσουμε δυναμικά, πολύ περισσότερο εμείς που ζούμε σε νησί, θα πρέπει να απαιτούμε περισσότερο από τους υπόλοιπους συνέλληνες της ηπειρωτικής χώρας. Λέω όμως ότι χάθηκε μια ευκαιρία στο κατάλληλο timing, όπως λένε οι φίλοι μας οι Άγγλοι, όταν η κρίση δεν είχε χτυπήσει για τα καλά τη δημοσιονομική μας πραγματικότητα ή μάλλον, όταν ακόμα αντιμετώπιζαν οι πολιτικοί μας με χαλαρότητα τη δημοσιονομική πραγματικότητα της χώρας και υπήρχαν οι ευκαιρίες για κάποιες …υπερβάσεις. Υπερβάσεις για τη κάλυψη πραγματικών αναγκών, όπως θα έπρεπε να στυλώσουμε τα πόδια και να ζητήσουμε την υλοποίηση του νέου οργανισμού με την πρόσληψη όσο το δυνατόν περισσότερο αριθμού εργαζομένων. Αυτή τη κρίσιμη περίοδο όμως, μιλώ για την περίοδο προς το τέλος του 2009, αντί να ορθώσουν οι συνδικαλιστές το ανάστημα τους και να απαιτήσουν την υλοποίηση όλων των στόχων που διεκδικούσε τη ΕΓΕΣΥΚ μέχρι τότε, υπέστειλαν τη σημαία της διεκδίκησης και επέλεξαν τη σιωπή. Πρόταξαν ενδεχομένως τη διατήρηση των φιλικών τους σχέσεων με πρόσωπα που ασκούσαν διοίκηση παρά τον αγώνα και τη διεκδίκηση. Τώρα όσοι χύνουν κροκοδείλια δάκρυα και διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους θα πρέπει προηγουμένως να πουν mea culpa και να ζητήσουν μια συγνώμη από τους συναδέλφους τους και κατ΄ επέκταση από τη κερκυραϊκή κοινωνία. Να ζητήσουν συγνώμη για «πέταξαν λευκή σημαία» σε μία κρίσιμη περίοδο, που υπήρχε η προοπτική επίλυσης κάποιων εκ των οξυμένων προβλημάτων που αντιμετώπιζε το ίδρυμα. Είναι επίσης υποκριτικό σήμερα, που πια επανέκαμψαν στο συνδικαλιστικό στίβο, να «μοιράζουν» μπράβο σε βουλευτές κόμματος της αρεσκείας τους, για ερωτήσεις που καταθέτουν στο κοινοβούλιο και να αγνοούν ερωτήσεις βουλευτών άλλων κομμάτων που έχουν κατατεθεί από το 2009 μέχρι σήμερα. Ευτυχώς ο τόπος που ζούμε είναι μικρός και γνωριζόμαστε όλοι μεταξύ μας. Έτσι όμως δεν μπορούμε να διεκδικήσουμε αιτήματα υπέρ του Κερκυραϊκού λαού και κυρίως να πετύχουμε πράγματα υπέρ του τόπου μας. Έτσι διαιωνίζουμε την αντίληψη της πολιτικής που θέλει τους πολίτες να φορούν «ποδοσφαιρικές» φανέλες.

Επιτέλους ολοκληρώθηκε το νέο Δικαστικό Μέγαρο και δόθηκε σε χρήση με καθυστέρηση αρκετών ετών. Ένα έργο που έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί από το 2003, ολοκληρώθηκε και λειτουργεί το 2012 και αν δεν ήταν ο Νίκος Δένδιας να διατελέσει Υπουργός Δικαιοσύνης και να «δέσει» το έργο, δεν γνωρίζουμε αν και πότε θα ολοκληρωνόταν. Κάποια πράγματα πρέπει να τα λέμε για να είμαστε δίκαιοι με τους εαυτούς μας αλλά και με τους άλλους. Το Δικαστικό Μέγαρο που θεμελιώθηκε το 1999 έμελε να συμπεριληφθεί στο μακρύ κατάλογο των έργων που αρχίζουν αλλά αργούν να ολοκληρωθούν. Αμέσως μετά τις πρώτες εκσκαφές, πέσαμε σε αρχαιολογικό ευρήματα. Αποτέλεσμα; Όχι μόνο η χρονική καθυστέρηση αλλά δαπανήθηκε για τους αρχαιολογικούς θησαυρός, ο μισός προϋπολογισμός του έργου. Έλλειψη χρημάτων, παύση εργασιών. Τα χρόνια περνούν και φθάνουμε γύρω στο 2007. Ο τότε Υπουργός Δικαιοσύνης Αναστάσιος Παπαληγούρας, κατά την άφιξη του στο νησί, πρότεινε να ολοκληρωθεί το μισό έργο, να αρχίσει να λειτουργεί κατά το ήμισυ και το υπόλοιπο έργο να ολοκληρωθεί, όταν βρεθούν χρήματα. Με την άποψη του τότε Υπουργού Δικαιοσύνης, η οποία ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων, συνέπλεε ο ένας από τους δύο βουλευτές της Ν.Δ Νίκος Γεωργιάδης. Το σκηνικό αλλάζει όταν το 2009 αναλαμβάνει το Υπουργείο Δικαιοσύνης ο Νίκος Δένδιας. Τότε κάνει μια έξυπνη κίνηση, η οποία διασφάλισε το έργο. Το χρηματοδοτεί από δύο πηγές χρηματοδότησης και από το ΤΑΧΔΙΚ, που είναι το ταμείο που χρηματοδοτεί την κατασκευή Δικαστικών Μεγάρων και Φυλακών αλλά και από το Π.Δ.Ε, δηλαδή από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων. Ήταν το μοναδικό έργο, στη χώρα μας, το οποίο χρηματοδοτούνταν από δυο πηγές. Έτσι έγινε εφικτή η ολοκλήρωση του Δικαστικού Μεγάρου. Στους έξι μήνες που έμεινε ο Δένδιας στο Υπουργείο Δικαιοσύνης έκανε και κάτι άλλο. Ενέγραψε πίστωση, η οποία είχε καταργηθεί, περίπου 2 εκατομμυρίων ευρώ για την αγορά οικοπέδου για την ανέγερση νέων Φυλακών. Μάλιστα ο τότε Πρόεδρος της ΘΕΜΙΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ Σπύρος Ιωάννου όρισε την23η Νοεμβρίου του 2009 ως ημέρα για το διαγωνισμό για την αγορά του οικοπέδου. Μεσολάβησαν όμως οι εκλογές του Οκτωβρίου του 2009 στις οποίες ηττήθηκε η Νέα Δημοκρατία και ο νέος Υπουργός Δικαιοσύνης ο κύριος Καστανίδης, όχι μόνο ακύρωσε το διαγωνισμό αλλά κάποια στιγμή χάθηκε και η πίστωση για την αγορά του οικοπέδου. Όλα αυτά χωρίς να υπάρξει καμία απολύτως αντίδραση από τη Κοινοβουλευτική εκπρόσωπο του ΠΑΣΟΚ της Κέρκυρας. Δικαστικό Μέγαρο πλέον έχουμε και ελπίζουμε να αποκτήσει και πρόσβαση σε σύντομο χρονικό διάστημα. Νέες Φυλακές δεν έχουμε και ελλοχεύει ο κίνδυνος λόγω παλαιότητας να καταργηθούν κάποια μέρα και οι σημερινές φυλακές, που έχουν δικαίως χαρακτηρισθεί κάτεργο, με τεράστιο πλήγμα για την τοπική οικονομία και το δικηγορικό κόσμο της Κέρκυρας.

Όταν σε άσχετο χρόνο είχα μιλήσει για "καπετανάτα" που έχουν δημιουργηθεί στο εσωτερικό του Δήμου Κέρκυρας, τα οποία λειτουργούν ουσιαστικά υποσκάπτοντας του έργο της Δημοτικής αρχής αλλά επιβουλεύοντας τον ίδιο το Δήμαρχο, εξυπηρετώντας, κατ' αυτόν τον τρόπο, προσωπικές στρατηγικές, οι συνομιλητές μου με είχαν κοιτάξει με επιφύλαξη και ενδεχομένως με καχυποψία. Τελικά ήρθε να με επιβεβαιώσει ο επικεφαλής της ήσσονος μειοψηφίας και πρώην Βουλευτής Μπάμπης Χαραλάμπους, ο οποίος μιλώντας στην εκπομπή ΛΟΓΟΣ ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ έκανε λόγο για "Πρίγκιπες και Πριγκιπάτα". Ότι κάποιοι από το εσωτερικό της δημοτικής πλειοψηφίας, από την πρώτη ημέρα εκλογής της σημερινής εκτελεστικής εξουσίας, ήθελαν να γίνουν Χαλίφηδες στη θέση του Χαλίφη, ήταν παγκοσμίως γνωστό. Όπως λέει ο λαός μας "η π….. θέλει να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει". Η μισή χαρά δηλαδή που βρέθηκαν κοντά στο κορυφαίο σκαλοπάτι της δημοτικής εξουσίας αλλά όχι στο κορυφαίο. Είναι θεμιτές οι φιλοδοξίες του οποιουδήποτε ασχολείται με τα κοινά, είναι ανθρώπινο ο καθένας να θεωρεί τον εαυτό του ως τον ιδανικό ηγήτορα αλλά δεν είναι αποδεκτό όταν για την επίτευξη αυτών των στόχων, πριονίζεται το δημοτικό οικοδόμημα, μειώνεται η λειτουργική αποδοτικότητα των υπηρεσιών που πρέπει να παρέχει ο Δήμος στους δημότες του και "στήνεται" σκηνικό βυζαντινών ραδιουργιών που πόρρω απέχει από τη λειτουργία του θεσμού της αυτοδιοίκησης. Προβλήματα της καθημερινότητας όπως καθαριότητα, δημοτικός φωτισμός, οδοποιία κ.λπ. έχουν “ονοματεπώνυμο”. Όλα αυτά βεβαίως "φούντωσαν" όταν κυκλοφόρησαν οι φήμες για επικείμενη αναθεώρηση του προγράμματος Καλλικράτη με πιθανή αύξηση του αριθμού των Δήμων στο νομό. Οι φήμες αυτές έπαιξαν επιταχυντικό ρόλο στο να απελευθερωθούν φυγόκεντρες δυνάμεις στη δημοτική πλειοψηφία, με αποτέλεσμα να μειωθεί η αποτελεσματικότητα του Δήμου σε πολλές λειτουργίες του. Όλα αυτά, οι φιλοδοξίες, οι στόχοι, οι "δελφινισμοί", δεν τον ενδιαφέρουν τον πολίτη, το δημότη, ο οποίος έδωσε καθαρή εντολή στη σημερινή δημοτική πλειοψηφία να βελτιώσει την καθημερινότητα του, να λύσει τα προβλήματα του, να πάει ένα βήμα μπρος τον τόπο μας. Ο Δήμαρχος προς τιμή του, δεν έχει σηκώσει το γάντι αλλά πλέον γίνεται ξεκάθαρο ότι πρέπει να γίνουν βελτιωτικές κινήσεις στη δημοτική "μηχανή". Βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο χρονικό σημείο και για την ίδια τη δημοτική πλειοψηφία και θα πρέπει από εδώ και μπρος να δείχνει πράγματα. Η εσωστρέφεια δεν ωφελεί κανέναν, ούτε τη δημοτική πλειοψηφία, ούτε το Δήμο. Όλα αυτά πρέπει να τελειώσουν με τον έναν η άλλον τρόπο τώρα. Όποιος δεν μπορεί να λειτουργήσει συγχρονίζοντας το βηματισμό του με τις προεκλογικές δεσμεύσεις της πλειοψηφίας και με το πνεύμα και τη φιλοσοφία που έχει επιβάλλει ο Δήμαρχος, οφείλει να αποχωρήσει και να κάνει στην άκρη για να έλθουν άλλοι, που συμμερίζονται ότι, πρωτεύουσα σημασία έχει η επίλυση των προβλημάτων του κόσμου και σε δεύτερη μοίρα μπαίνουν οι φιλοδοξίες του οποιουδήποτε. Ουδείς αναντικατάστατος. Άλλωστε τα νεκροταφεία είναι γεμάτα από... αναντικατάστατους.

Συζητάμε καθημερινά για την κατάσταση των δρόμων, οι οποίοι σε άλλες περιπτώσεις θυμίζουν βομβαρδισμένο τοπίο και σε άλλες ελβετικό τυρί. Συζητάμε για τα μεγάλα έργα που δεν προχωρούν στον τόπο μας, για τις παρακάμψεις που δεν γίνονται, για τα σκουπίδια που δεν έχουμε μπορέσει να τα διαχειριστούμε με σωστό τρόπο, για τις μούργες που ρυπαίνουν τα ποτάμια μας και τις θάλασσές μας. Τσαντιζόμαστε για έργα που δαπανήθηκαν εκατομμύρια ευρώ και αχρηστεύθηκαν όπως οι ποδηλατόδρομοι ή για έργα που δεν έγιναν σωστά με αποτέλεσμα να είναι άχρηστα. Και σωστά συζητάμε για όλα αυτά τα προβλήματα και τα θέματα και ακόμα για τόσα άλλα, που κάνουν την καθημερινότητα μας ζοφερή. Και αναρωτιόμαστε σε τι κράτος ζούμε ή γιατί η αυτοδιοίκηση δεν τα καταφέρνει όσο αποτελεσματικά επιθυμούμε. Όταν όμως έρχεται η στιγμή να συζητάμε για τον καθημερινό Γολγοθά που ανεβαίνουν με τον σταυρό στην πλάτη οι συνάνθρωποι μας, που πάσχουν από χρόνιες και βαριές παθήσεις, όπως οι καρκινοπαθείς ή οι νεφροπαθείς και σήμερα παλεύουν να βρουν το φάρμακο τους, τότε νομίζω ότι βρισκόμαστε ένα βήμα πριν από το τέλος ως κράτος και ως κοινωνία. Ποιος αλήθεια θα το πίστευε πριν από μερικά χρόνια, όταν όλη η Ελλάδα τζογάριζε στο Χρηματιστήριο και θαρρούσες ότι είχαμε αποφοιτήσει από το Χάρβαρντ όπως χειριζόμασταν τους χρηματιστηριακούς όρους, ότι σήμερα, εν έτει 2012 το κράτος θα αδυνατούσε να πληρώσει τους φαρμακοποιούς οι οποίοι σταμάτησαν τη δωρεάν χορήγηση φαρμάκων στους ασφαλισμένους. Και σταμάτησαν δικαίως, γιατί η πλειοψηφία των φαρμακείων είναι μικρές επιχειρήσεις οι οποίες τα φέρνουν βόλτα με δυσκολία. Όταν βλέπεις να αποδομείται το κράτος πρόνοιας, όταν ο καρκινοπαθείς που δίνει καθημερινό αγώνα για την επιβίωση του δεν μπορεί να αγοράσει το φάρμακο του, όταν ο βιοπαλαιστής συνταξιούχος, τα περήφανα γηρατειά για να μην ξεχνιόμαστε, δεν μπορεί να νοσηλευθεί στο νοσοκομείο, όταν το ίδιο το κράτος στερεί από τους πολίτες του να αντιμετωπίσουν με αξιοπρέπεια την ασθένεια τους, τότε όλες οι άλλες κουβέντες είναι περιττές και μικρές. Υποκλινόμαστε στο μαρτύριο των συμπολιτών μας και καλούμε την πολιτεία να αναλάβει τις ευθύνες της. Να δώσει πίσω την αξιοπρέπεια στους Έλληνες. Δυστυχώς το πρόβλημα με τα φάρμακα, πολύ φοβάμαι ότι δεν πρόκειται να λυθεί σύντομα και ομαλά. Ελπίζω όμως ότι θα πρυτανεύσει η λογική. Δεν μπορεί να είναι στο εξωτερικό 42 δις ευρώ και στην Ελλάδα ο κόσμος να πεθαίνει επειδή δεν υπάρχουν χρήματα. ΑΝ φορολογηθούν τα χρήματα που κάποιοι έχουν βγάλει στο εξωτερικό δεν θα χρειασθεί να ληφθούν νέα μέτρα. Κάποτε ναι θα πρέπει να υπάρξουν και κόκκινες γραμμές. Και η ζωή και το αγαθό της υγείας είναι αδιαπραγμάτευτα.

Συμφωνούμε όλοι ότι επιτέλους πρέπει να μπει τάξη στην παλιά πόλη, να λειτουργήσει με κανόνες, έτσι όπως οφείλει να λειτουργεί μια πόλη μνημείο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Δυστυχώς οι μέχρι σήμερα προσπάθειες δεν έχουν αποδώσει και δεν έχουν αποδώσει για τρεις κυρίως λόγους. Πρώτον, δεν υπάρχει η πολιτική βούληση και η αποφασιστικότητα να μπουν και να ισχύουν οι κανόνες. Δεύτερον, οι όποιες προσπάθειες έχουν γίνει, είναι αποσπασματικές και χωρίς συνέχεια. Και τρίτον, γίνονται διακρίσεις. Υπάρχουν «τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού» και αυτοί που απολαμβάνουν τον «ήλιο». Έτσι όμως το πράγμα δεν πάει πουθενά. Δεν οδηγεί πουθενά. Ή μάλλον οδηγεί. Οδηγεί στην έξοδο της Ουνέσκο. Κρατήστε αυτό το φύλλο της εφημερίδας ίσως, όχι στο απώτερο μέλλον, αποδειχτεί προφητικό, κάτι βεβαίως που απεύχομαι. Να φέρω κάποια παραδείγματα; Στη κορύφωση της τουριστικής περιόδου κα μετά από τις πιέσεις των Μ.Μ.Ε και της κοινής γνώμης, γίνεται μια καταδρομικού τύπου βραδινή επιχείρηση στην Καποδιστρίου για να μαζευτούν τα «τραπεζάκια έξω». Την ίδια στιγμή όμως λίγα μέτρα πιο μακριά, στη Ανουντσιάτα τοποθετούνταν «οδοφράγματα» και λίγο παραπέρα …ξεφύτρωναν σαν μανιτάρια …. «τραπεζάκια έξω». Την ίδια πάλι στιγμή στο Άλσος της Γαρίτσας τα τραπεζάκια από τα παρακείμενα μαγαζιά «κινδύνευαν» να πέσουν στη θάλασσα, ενώ όλα τα καταστήματα της περιοχής είχαν βγάλει από τους προκαθορισμένους χώρους τα τραπεζάκι και εντελώς αυθαίρετα τα τοποθετούσαν διάσπαρτα στο Άλσος. Γενικώς ένα μπάχαλο. Όπως ήταν φυσικό κάτω από αυτές τις επικρατούσες συνθήκες, οι επαγγελματίες της Καποδιστρίου την επομένη επανατοποθετούσαν τα τραπεζάκια στη θέση τους. Διέκριναν βεβαίως ότι δεν υπάρχει η βούληση των αρμοδίων, ότι επικρατεί μπάχαλο και ότι ο καθένας κάνει ότι γουστάρει και ότι τον συμφέρει. Πολύ περισσότερο όταν έχει την ευχέρεια να χτυπά στην πλάτη αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις ή έχουν κάποια, μικρή ή μεγαλύτερη εκτελεστική εξουσία. Άλλωστε σε έναν μικρό τόπο όλοι φίλοι είμαστε και αφού ο Γιώργος κάνει ότι γουστάρει, γιατί να μην το κάνει και ο Μιχάλης. Έτσι όμως προκαλούμε μπάχαλο και ως πόλη ερχόμαστε κατάφατσα με τη κόκκινη κάρτα της Ουνέσκο. Καλά για να μην πω για το περιβόητο τρενάκι και την αφετηρία του στο πλέον ακατάλληλο μέρος της πόλης. Μα καλά πρέπει να έχει μεταπτυχιακό συγκοινωνιολόγου για να αντιληφθείς ότι σε αυτό το σημείο που έχει αφετηρία το τρενάκι δημιουργεί τεράστιο πρόβλημα στη κυκλοφορία;; Δεν λέω για την κίνηση στους στενούς και ασφυκτικά παρκαρισμένους, δεξιά και αριστερά, δρόμους. Επιμύθιο. Η εφαρμογή της γνωστής ρήσης «αν έχεις μπάρμπα στη Κορώνη διάβαινε» θα οδηγήσει την πόλη μας στο να χορέψει τον «χορό του Ζαλόγγου», ο οποίος δεν …προστατεύεται από την Ουνέσκο.

Ξαφνικά ξεχάσαμε τα σενάρια για την χρεοκοπία, τα προβλήματα που έχουν γεμίσει με απαισιοδοξία και μαυρίλα την ψυχή μας και αρχίσαμε να παίζουμε και πάλι την κολοκυθιά, για το πόσους Δήμους πρέπει να έχει η Κέρκυρα. Όλα αυτά βεβαίως με αφορμή τα σενάρια που διέρρευσαν από το Υπουργείο Εσωτερικών για μια μίνι μεταρρύθμιση, στην πρόσφατη μεταρρύθμιση του Καλλικράτη. Μυαλό που έχουν στο Υπουργείο Εσωτερικών!!! Πραγματικά είναι κανείς να τραβά τα μαλλιά του. Δύο περίπου χρόνια μετά τον Καλλικράτη άρχισαν τα σενάρια για … «μπότοξ»!!! Γιατί άραγε; Για να βολέψουν κάποιους σε… «καρέκλες» ή για να αλλάξουν τους πολιτικούς συσχετισμούς;; Αυτό που πρέπει να κάνει το Υπουργείο εσωτερικών και εντάσσεται στο πλαίσιο των αποκλειστικών του αρμοδιοτήτων δεν το κάνει; Ποιο είναι αυτό; Να στηρίξει τη σημερινή Αυτοδιοίκηση πρώτου και δεύτερου βαθμού, για να ανταποκριθεί στις προσδοκίες και στις υποχρεώσεις έναντι των πολιτών και των δημοτών. Πως; Να διαθέσει τους Κ.Α.Π στην αυτοδιοίκηση και όχι να τους παρακρατά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, στην Περιφέρεια Ιονίων Νήσων πρέπει να δώσει για το 2012 από τους Κ.Α.Π 10 περίπου εκατομμύρια και μέχρι τον Ιούνιο του 2012 έχει δώσει 650.000 μόνο!!! Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στο Δήμο της Κέρκυρας, σε σημείο που όχι μόνο δεν μπορεί να υλοποιήσει το πρόγραμμα του αλλά τίθεται και θέμα, όπως ισχυρίζονται μερικοί, να είναι προβληματική η καταβολή των μισθών στους εργαζομένους. Κύριοι του Υπουργείου, δεν γνωρίζω γιατί διαρρεύσατε τώρα αυτές τις φήμες, αλλά αυτό που οφείλετε να κάνετε, είναι να υποστηρίξετε την πρόσφατη μεταρρύθμιση και όχι να την ακυρώνετε. Πολύ περισσότερο αυτό το χρονικό διάστημα που η χώρα μας και ο λαός της περνούν τα πάνδεινα. Οι μεταρρυθμίσεις χρειάζονται χρήματα για να πετύχουν και όχι λόγια και καλές προθέσεις. Πρέπει να δείξουν οι αρμόδιοι σοβαρότητα. Δεν μπορεί μετά από δύο χρόνια να κάνουν μεταρρύθμιση στη μεταρρύθμιση, αυξάνοντας τον αριθμό των Δήμων. Αυτό δεν λέγεται μεταρρύθμιση. Όταν έγινε ο Καποδίστριας, τότε είχαν προβλεφθεί κίνητρα για την συνένωση των Δήμων και για την υποστήριξη της μεταρρύθμισης. Σήμερα το Υπουργείο Εσωτερικών τι θα δώσει στους νέους Δήμους;; Φακές;;; Γιατί χρήματα δεν υπάρχουν. Υπάρχει όμως και συνέχεια. Δεν πρόλαβαν να διαρρεύσουν οι φήμες για την αύξηση του αριθμού των Δήμων και άρχισε να ρέει πολύ «μελάνι», εκ μέρους των επίδοξων «δελφίνων». Όπου βρίσκουν ευκαιρία σε εφημερίδες, τηλεόραση, ραδιόφωνα και σελίδες κοινωνικής δικτύωσης επιχειρηματολογούν υπέρ της αύξησης του αριθμού των Δήμων. Σιγά αδέλφια, το είδαμε το χαΐρι σας. Το κακό όμως δεν σταματά εδώ. Στους κόλπους της πλειοψηφίας του Δήμου της Κέρκυρας, κάποιοι «δελφίνοι» ουσιαστικά επιβουλεύονται της δημοτική τους αρχή, υποστηρίζοντας εμμέσως πλην σαφώς ότι «ο ένας Δήμος έχει εγκαταλείψει την περιφέρεια του Δήμου»!!! Ποιοι τα λένε;; Μέλη της πλειοψηφίας που κατέχουν και θέσεις στην εκτελεστική εξουσία του Δήμου. Και δεν σταματούν εδώ, έχουν βγει στις ρούγες για να μαζέψουν…. Εθελοντές. Το «μικρό τους στρατό». Όλα αυτά την στιγμή που η πλειοψηφία του Ελληνικού λαού τα φέρνει με δυσκολία σε πέρας. Την ίδια στιγμή που οι καρκινοπαθείς δεν έχουν φάρμακα, την ίδια στιγμή που ο Έλληνας δεν μπορεί να νοσηλευτεί στα νοσοκομεία, την ίδια στιγμή που οι γονείς δεν μπορούν να στείλουν τα παιδιά τους στους παιδικούς σταθμούς, την ίδια στιγμή κάποιοι προβάρουν …το κουστούμι του Δημάρχου. Αιδώς Αργείοι.

Ίσως τώρα πια αυτή η συζήτηση να μην έχει αξία, θα ισχυριστούν κάποιοι αλλά προσωπικά πιστεύω ότι μπορούμε να διδαχτούμε πολλά. Όταν πριν από ένα χρόνο, φώναζα και φωνάζαμε για την υπολειτουργία του τομέα της υγείας και κυρίως για την υπολειτουργία του νέου νοσοκομείου, οι τότε αρμόδιοι μας απαντούσαν με μια έκφραση κλισέ "Τι φωνάζετε έχουμε έρθει σε κτίριο κομψοτέχνημα". Όντως, κτιριακά το νέο νοσοκομείο είναι κομψοτέχνημα αλλά ο τομέας της υγείας δεν είναι τα ντουβάρια. Η αν θέλετε πιο σωστά, δεν είναι μόνο ντουβάρια. Προφανώς και απαιτείται ένα νησί να διαθέτει ένα σύγχρονο, κτιριακά, νοσοκομείο αλλά αυτό δεν αρκεί. Θα πρέπει να διαθέτει και προσωπικό, ιατρικό και νοσηλευτικό, επίσης μηχανολογικό εξοπλισμό, ο οποίος όμως να λειτουργεί και όχι όπως ο μαγνητικός τομογράφος που δεν λειτουργεί ακόμη και σήμερα, θα πρέπει να διαθέτει και ασθενοφόρα τα οποία να μεταφέρουν με ασφάλεια τους ασθενείς και όχι να μένουν στη μέση του δρόμου από λάδια ή να πιάνουν φωτιά. Συνέβησαν και αυτά. Δεν θα κάνω αναφορά στις ελλείψεις χρηστικών υλικών αλλά και των αντιδραστηρίων, απαραίτητων για την πορεία νοσηλείας των ασθενών. Όταν έγινε η μετεγκατάσταση στο…κομψοτέχνημα, ποια ήταν η κατάσταση στον τομέα της υγείας στο νομό; Το νέο νοσοκομείο των 33.500 τ.μ κλήθηκαν να το λειτουργήσουν λιγότεροι εργαζόμενοι απ' ότι το παλιό νοσοκομείο των 9.500 τ.μ. Στο παλιό λειτουργούσαν 450 και 500 εργαζόμενοι και στο νέο σχεδόν 400 αλλά το περισσότερο χρονικό διάστημα ίσως να λειτουργούσε με κάτω από 400 άτομα. Τι αξία έχουν όλα αυτά θα μου πείτε σήμερα, που πλέον έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι. Αν ήμασταν ανυποχώρητοι στις διεκδικήσεις μας, προς την τότε πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας και τους λέγαμε "το κλείνουμε το μαγαζί αν δεν εφαρμοστεί κατ' ελάχιστον ο νέος οργανισμός του νοσοκομείου", ο οποίος προβλέπει 960 άτομα, ίσως σήμερα τα πράγματα να ήταν πολύ καλύτερα για το νοσοκομείο μας και για τον τομέα της υγείας στο νομό. Τότε, ίσως υπήρχαν κάποια περιθώρια διαπραγμάτευσης, σήμερα δυστυχώς δεν υπάρχει κανένα. Τότε όμως κάποιοι προσέγγισαν τα προβλήματα του τομέα της υγείας με τα "κομματικά γυαλιά" και ενδεχομένως να έβαλαν την "καρέκλα" τους ή την πολιτική τους εξέλιξη πάνω από το συμφέρον του τόπου και των κατοίκων του. Δυστυχώς το "κομψοτέχνημα" κλήθηκαν να το λειτουργήσουν 400 περίπου άτομα, κουρασμένα και εξαντλημένα, από τις υπεράνθρωπες προσπάθειες τόσων χρόνων και τόσων αγώνων, που δεν βρήκαν δυστυχώς ανταπόκριση. Θα πρέπει να θυμηθούμε και αυτό είναι προς τιμήν των εργαζομένων στο νοσοκομείο μας, ότι όλοι οι αγώνες τους και οι απεργιακές τους κινητοποιήσεις, είχαν ως αίτημα την πρόσληψη προσωπικού, για να αναβαθμιστεί η λειτουργία του νοσοκομείου και των παρεχόμενων υπηρεσιών και όχι για αύξηση των μισθών τους. Τα λέω τώρα όλα αυτά γιατί το αποτέλεσμα των πολιτικών αγώνων κρίνεται από μια λεπτομέρεια που οι Άγγλοι τη λένε timing. Όχι ότι τώρα πρέπει να σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε για την αναβάθμιση της λειτουργίας του νοσοκομείου μας, απλά τα πράγματα πλέον είναι εξόχως δύσκολα.