Θεωρώ ότι θα συνομολογήσουμε όλοι, για την ανάγκη, στη περίοδο που διάγουμε και με τα δεινά που βιώνει ο Έλληνας πολίτης, να είμαστε όλοι προσγειωμένοι και να μην προκαλούμε με τις πράξεις μας. Πολλοί περισσότερο οι πολιτικοί μας και οι αυτοδιοικητικοί παράγοντες. Θέλω εξ αρχής να δηλώσω ότι είμαι σαφώς υπέρ της αξιοποίησης των συγχρηματοδοτούμενων προγραμμάτων από την Ε.Ε, αλλά αυτών των προγραμμάτων τα οποία αφήνουν ουσιαστικό όφελος και κέρδος, ανεξαρτήτου μεγέθους, στο τόπο μας. Δεν μπορώ όμως να δεχτώ, την υλοποίηση προγραμμάτων, όπως τα περίφημα προγράμματα για κοπτοραπτούδες στις αρχές της δεκαετίας του 90, τα οποία εξέθεσαν πανευρωπαϊκά τη χώρα μας. Επίσης κατανοώ την ανάγκη να παρουσιάσουν έργο, οι τοπικοί κυρίως άρχοντες μας, πολύ περισσότερο τώρα που πλησιάζουν οι εκλογές. Σε ένα περίπου χρόνο. Άρα με αυτή τη λογική υποκύπτουν στο πειρασμό «να υλοποιήσουμε έργα και ότι έργα ας είναι αυτά». Όχι αυτή τη λογική, στη περίοδο που ζούμε, με τους 2 εκατομμύρια ανέργους, με τους άστεγους, με τα λουκέτα στην αγορά, με πεινασμένα παιδιά στα σχολεία, δεν μπορώ να τη δεχτώ. Αναφέρομαι στο περίφημο πρόγραμμα για την «αξιοποίηση της κοινής ταυτότητας γύρω από την πέτρα» προϋπολογισμού περίπου 230.000 χιλιάδων ευρώ και στο οποίο πρόγραμμα θα συμμετάσχει και η ΠΙΝ καταβάλλοντας 60.000 περίπου ευρω. Εδώ να αποσαφηνίσω ότι η αντίθεση μου σε αυτό το πρόγραμμα το οποίο υλοποιεί η Περιφέρεια Ιονίων Νήσων, δεν είναι γιατί αγορά τη Ζάκυνθο και τη Κεφαλονιά αλλά για την ουσία του προγράμματος. Και τη Κέρκυρα να αφορούσε ακόμα και τη Θεσσαλονίκη ή τη Καβάλα, αν υπόπιπτε στην αντίληψη μου, θα το σχολίαζα, όπως το σχολιάζω τώρα. Και εξήγησα στην αρχή του σχολίου μου, την αφετηρία και το κίνητρο του συλλογισμού μου. Ναι, να υλοποιήσουμε προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα οποία όμως θα διαχέουν το όφελος, στους δοκιμαζόμενους πολίτες. Τα οποία θα αμβλύνουν τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης που υφίστανται οι συμπολίτες μας και οι συμπατριώτες μας. Πραγματικά δεν έχω πεισθεί για την ωφελιμότητα που θα προκύψει για το κοινωνικό σύνολο, από το συγκεκριμένο πρόγραμμα. Μπορεί και να κάνω λάθος. Φοβάμαι όμως ότι δεν κάνω λάθος, γιατί αφουγκράζομαι καθημερινά την αγωνία των συμπολιτών μου και βιώνω και εγώ την ίδια αγωνία με αυτούς. Δεν μπορεί να δηλώνει ο Περιφερειάρχης ότι δεν υπάρχουν χρήματα, για παρεμβάσεις στα λιμάνια των μικρών νησιών και την ίδια στιγμή η Περιφέρεια να βγάζει από το ταμείο της 60.000 ευρώ για να συμμετάσχει στο πρόγραμμα για τη κοινή ταυτότητα της πέτρας. Έτσι κινδυνεύουμε να καταστήσουμε βραχονησίδες με πέτρες τα νησιά μας, αφού με τις πολιτικές μας, θα αναγκάσουμε τον κόσμο που κατοικεί σε αυτά, στα μικρά νησιά εννοώ, από τα διαπόντια μέχρις τις Στροφάδες, να τα εγκαταλείψει. Να το ξαναπώ προς εμπέδωση. Ναι στην υλοποίηση των Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων αλλά αυτών που θα ωφελήσουν πραγματικά τους Ζακυνθινούς, τους Κεφαλονίτες, τους Λευκαδίτες, τους Κερκυραίους, τους Παξινούς και συμπολίτες μας.

Στην αφετηρία της φετινής τουριστικής χρονιάς, μας περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη, η οποία αιφνιδίασε και τον πλέον αισιόδοξο αντικειμενικό παρατηρητή. Αναφέρομαι στα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η ΥΠΑ, σχετικά με τις αφίξεις από το εξωτερικό, στο αεροδρόμιο ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ το χρονικό διάστημα, από 1 μέχρι 25 Απριλίου. Σύμφωνα με αυτά τα στοιχεία καταγράφηκε αύξηση στις αφίξεις +53,36%, κάτι που δεν έχει συμβεί ποτέ στο πρόσφατο παρελθόν. Και σε αριθμούς τα στοιχεία είναι εντυπωσιακά αφού φέτος έφθασαν 25.714 τουρίστες έναντι 16.767 που ήρθαν πέρσι. Μια με ψυχραιμη ματιά, ένας αντικειμενικός παρατηρητής καταλήγει κάποια ασφαλή πρώτα συμπεράσματα. Συμπέρασμα πρώτον. Δικαιώθηκαν όσοι υποστήριζαν ότι θα έπρεπε να επενδύσουμε στις εταιρείας χαμηλού κόστους. Τα στοιχεία είναι αδιάψευστος μάρτυρας. Μέσω των εταιρειών χαμηλού κόστους έφθασαν 17.479 επιβάτες ενώ με τα τσάρτερς 8.235 επιβάτες. Το λέω αυτό για να θυμίσω τις λυσσαλέες αντιδράσεις κάποιων ανθρώπων του τουρισμού, οι οποίοι υποστήριζαν ότι θα είναι καταστροφικό για τον τουρισμό μας, να στηριχτεί στις εταιρείες χαμηλού κόστους, επειδή ελλοχεύει ο κίνδυνος να τσαντιστούν οι μεγάλοι τουρ οπερέιτορς για να μποϊκοτάρουν τη Κέρκυρα. Μέχρι σήμερα δεν έχει συμβεί αυτό, το αντίθετο μάλιστα. Θέλουμε αυτύς τους τουρίστες των εταιρειών χαμηλού κόστους γιατι δεν είναι οι τουρίστες του all inclusive. Αντιθέτως είναι διάσπαρτοι στο νησί, με αποτέλεσμα να διαχέεται ο όποιος πλούτος. Συμπέρασμα δεύτερον. Από τη Γερμανία έφθασαν το φετινό Απρίλιο 1815 τουρίστες ενώ πέρσι οι αφίξεις ήταν μηδενικές. Από την Αυστρία επίσης έφθασαν 199 άτομα, ενώ επίσης πέρσι οι αφίξεις ήταν μηδενικές. Καταγράφεται αναστροφή του αρνητικού κλίματος σε αυτές τις χώρες και εισροή επισκεπτών. Δικαιώνονται όσοι υποστήριζαν ότι έπρεπε να γίνουν στοχευμένες δράσεις στις χώρες αυτές και της βόρειας και κεντρικής Ευρώπης, μεταξύ αυτών και ο Δήμαρχος Κέρκυρας Γ. Τρεπεκλής, ο οποίος είχε ζητήσει από την Υπουργό Τουρισμού Ο. Κεφαλογιάννη, να αναλάβει δράση. Συμπέρασμα τρίτον. Είχαμε εντυπωσιακή αύξηση από το Βέλγιο. Φέτος τον Απρίλιο ήρθαν 1709 τουρίστες, έναντι 1192 τουριστών πέρσι. Αύξηση 43,3%. Να θυμίσω ότι στο Βέλγιο τα δύο τελευταία χρόνια ο Δήμος της Κέρκυρας κάνει στοχευμένες δράσεις, ενώ πέρσι ήταν τιμώμενη πόλη στην μεγάλη τουριστική έκθεση που γίνεται εκεί. Όπου «δουλεύεις», είναι φυσικό να καρπώνεσαι και τα αποτελέσματα. Συμπέρασμα τέταρτο. Από τις Σκανδιναβικές χώρες καταγράφηκε μείωση. Μικρή αλλά μείωση. Δυστυχώς ενώ προηγούμενες δεκαετίες είχαμε ζήσει την «έκρηξη» τουριστικού κύματος από αυτές τις χώρες, Σουηδία, Νορβηγία, Δανία, εγκαταλείψαμε στη συνέχεια αυτές τις χώρες προέλευσης τουριστών και του χάσαμε. Σε αντίθεση με τα νησιά του νοτίου Αιγαίου και της Κρήτης. Οι Σκανδιναβοί, είναι τουρίστες με αυτό το προφίλ, που θέλει και επιζητά ο κερκυραϊκός τουρισμός. Είναι ταξιδιώτες, θα γυρίσουν στο νησί και θα αφήσουν τα χρήματα τους. Συμπέρασμα πέμπτο και τελευταίο. Μην περιμένετε να πλουτίσουμε όσοι τουρίστες και να έρθουν, γιατί ακούω και αυτή τη γκρίνια. Αυτές οι εποχές πέρασαν ανεπιστρεπτί. Όλη η Ευρώπη, μαστίζεται, λίγο πολύ από την οικονομική κρίση. Αλλά με την ποσότητα, θα προσπαθήσουμε να καλύψουμε το χαμένο έδαφος από την μικρή οικονομική και καταναλωτική δυνατότητα των επισκεπτών μας. Επαναλαμβάνω είναι κάποια πρώτα συμπεράσματα, μακάρι η συνέχεια να είναι ανάλογη.

Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω αναφερθεί στην αναγκαιότητα βελτιωτικών παρεμβάσεων στο οδικό δίκτυο του νησιού. Σε τέτοια συχνότητα μάλιστα, έχω κάνει τις επισημάνσεις, που κινδύνευσα να χαρακτηριστώ γραφικός. Η αλήθεια και η πραγματικότητα βέβαια με δικαιώνει. Όντως το οδικό δίκτυο του νησιού μας, αμέσως μετά τις πρώτες βροχές, θύμιζε… Ελβετικό τυρί. Νομίζω ότι όλοι, ακόμα και οι ασκούντες την τοπική εξουσία, στο πρώτο και δεύτερο βαθμό, αποδέχονταν το πρόβλημα. Άλλωστε είναι ένα πρόβλημα, το οποίο δεν κρύβεται και επίσης είναι ένα πρόβλημα το οποίο έρχεται από το παρελθόν. Αποτελεί, όχι μόνο γενικευμένη διαπίστωση αλλά και τεχνοκρατική πεποίθηση των ειδικών, ότι το οδικό δίκτυο του νησιού μας είναι εξαιρετικά μεγάλο σε χιλιομετρικές αποστάσεις και επιπλέον γερασμένο και κακά συντηρημένο, εξ αιτίας κυρίως της αδιαφορίας της κεντρικής εξουσίας. Ως εκ τούτου, ο καθένας αντιλαμβάνεται, ότι η ολιστική βελτίωση του οδικού δικτύου του νησιού, κυρίως υπό τις παρούσες οικονομικές συγκυρίες, είναι σχεδόν αδύνατη, με αποτέλεσμα να περιοριζόμαστε και να αρκούμαστε, στις αναγκαίες τμηματικές παρεμβάσεις, οι οποίες εξασφαλίζουν τη βατότητα του. Ως εδώ όλα καλά, αλλά δεν λείπει και η γκρίνια. Μέχρι χθες γιατί δεν βλέπαμε τα συνεργεία στους δρόμους για να παρεμβαίνουν και σήμερα, που βγήκαν τα συνεργεία, κυρίως του Δήμου, στο δρόμο, γκρινιάζουμε γιατί θέλουμε συνολικές παρεμβάσεις. Παράδειγμα στη Καποδιστρίου, που βρέθηκα προχθές, γκρίνιαζε ο κόσμος γιατί δεν γίνονταν συνολικές παρεμβάσεις αλλά μόνο σε κάποια τμήματα του δρόμου, σε εκείνα δηλαδή που παρουσίαζαν το μεγαλύτερο πρόβλημα, καθιστώντας σχεδόν αδύνατη τη βατότητα του. Όσον αφορά για το χρόνο παρέμβασης, νομίζω ότι οι παροικούντες στη νήσο, κατανοούν ότι μέχρι πρότινος, λόγω των συνεχών βροχών ήταν αδύνατη. Τώρα που έφτιαξε ο καιρός, έστω και αργά, βγήκαν τα συνεργεία στους δρόμους. Όσον αφορά την έκταση των παρεμβάσεων. Μακάρι να υπήρχαν τα χρήματα, να γίνει συνολική παρέμβαση σε όλες τις οδικές αρτηρίες. Αλήθεια, ποιος Δήμαρχος και ποιος Περιφερειάρχης δεν θα το ήθελε; Αν όντως είχαμε πραγματική και ουσιαστική αποκέντρωση, όπως συμβαίνει στην Ευρώπη, τότε να υπήρχαν τα χρήματα για μεγαλύτερες παρεμβάσεις. Αλλά ζούμε στην Ελλάδα και στη σημερινή Ελλάδα της βαθειάς οικονομικής κρίσης και ύφεσης. Και κάτι ακόμα. Καλές οι παρεμβάσεις στους δρόμους της πόλης αλλά είναι απαραίτητες και οι άμεσες παρεμβάσεις στους δρόμους της Περιφέρειας. Όχι μόνο γιατί ξεκίνησε ήδη η τουριστική περίοδος αλλά κυρίως για την ασφάλεια των συμπολιτών μας και για την προστασία των οχημάτων μας από φθορές. Δεν θα πω ότι πρέπει να αρκεστούμε σε αυτές τις παρεμβάσεις, αλλά ότι θα πρέπει, έστω και σε αυτή τη δύσκολη χρονικά συγκυρία, να διεκδικούμε περισσότερα χρήματα για το οδικό μας δίκτυο.

Σε μια περίοδο η οποία χαρακτηρίζεται από το διεθνή αυξανόμενο ανταγωνισμό, τη ρευστή οικονομική συγκυρία, τα έντονα περιβαλλοντικά προβλήματα και από τις ραγδαίες αλλαγές που συντελλούνται σε όλα τα πεδία, απαιτείται, για να ελπίζεις σε ένα ευοίωνο μέλλον, να σχεδιάζεις, να έχεις στόχο, προσανατολισμό και συνέπεια υλοποίησης του σχεδιασμού σου. Διαφορετικά, τα πράγματα όντως δεν θα εξελιχθούν έτσι όπως τα οραματίζεσαι και τα προσδοκάς. Υπό αυτή την έννοια στο άκουσμα της πραγματοποίησης του Αναπτυξιακού Συνεδρίου το οποίο πραγματοποιήθηκε πριν λίγες ημέρες από τη Περιφέρεια Ιονίων Νήσων, η αρχική σκέψη ήταν θετική. Δυστυχώς η πράξη και ότι επακολούθησε, «κούρεψε» (για να χρησιμοποιήσω μια επίκαιρη έκφραση) τις όποιες ελπίδες, ότι θα έμενε στο τόπο κάτι θετικό ή ότι θα αποτελούσε την αφετηρία μιας νέας προσπάθειας, με ορθολογιστική και τεχνοκρατική προσέγγιση, θέτοντας γερά θεμέλια για το μέλλον. Γίναμε και πάλι θεατές στο ίδιο έργο. Μια αίθουσα κατάμεστη… από άδεια έδρανα και εισηγητές, ξεκομμένοι από τις ανάγκες, τις απαιτήσεις και τη γνώση των ιδιαίτερων συγκριτικών πλεονεκτημάτων που συγκεντρώνει η Περιφέρεια Ιόνιων Νησιών. Χάθηκε η ουσία και κέρδισε για μια ακόμα φορά η διεκπαιρεωτική διαδικασία των γραφειοκρατών και των μανδαρίνων της κεντρικής εξουσίας και των διάφορων υπουργείων. Ουσιαστικά έγινε όλη αυτή η φιέστα, για να επικυρωθούν τα σχέδια της κεντρικής εξουσίας. Και η Τοπική Αυτοδιοίκηση; Αρκέσθηκε, σε ρόλο τελετάρχη. Και το Περιφερειακό Συμβούλιο; Αγνοήθηκε. Δυστυχώς, χάθηκε η ουσία και πολύ φοβάμαι ότι χάθηκε μια ακόμα ευκαιρία να τεθούν γερά θεμέλια, για το πώς οραματιζόμαστε το μέλλον της Περιφέρειας. Και η ουσία είναι ότι, έπρεπε το Περιφερειακό Συμβούλιο, που είναι το ανώτερο όργανο πολιτικού προγραμματισμού, μαζί με την αιρετή Περιφερειακή Αρχή, να φέρει σε πέρας τη βασικότερη αρμοδιότητα του. Να σχεδιάσει και να χαράξει το αναπτυξιακό σχέδιο της Περιφέρειας Ιονίων Νήσων. Και όχι να είναι θεατής και ακροατής αυτού του σχεδίου, το οποίο «απήγγειλαν» γραφειοκράτες και πολιτικοί, οι οποίοι δεν έχουν αρμοδιότητα και σχέση με τη βούληση του Επτανησιακού λαού. Ο Αναπτυξιακός Σχεδιασμός είναι όπως το κουστούμι που σου ράβει ο ράφτης. Παίρνει τα μέτρα, τις ιδιομορφίες του σωματότυπου σου και ράβει το κουστούμι. Δυστυχώς επιλέξαμε το φασόν. Το έτοιμο. Και μετά θα αρχίσουμε το κόντεμα και το μάκρεμα, για να μας χωρέσει το «κουστούμι». Αλλά έτσι, σοβαρή και αποτελεσματική δουλειά, δεν γίνεται. Δυστυχώς δεν διδαχθήκαμε από τα πολλά λάθη του παρελθόντος και το πώς χάθηκαν δεκάδες εκατομμυρίων σε άχρηστα έργα ή σε έργα που δεν ολοκληρωθήκαν ποτέ ή που δεν απορροφήθηκαν τα διαθέσιμα ποσά. Ήδη έχουμε χάσει αρκετά αναπορρόφητα ποσά και από αυτό το χρηματοδοτικό πρόγραμμα που ολοκληρώνεται αυτή τη περίοδο. Για μια ακόμα φορά, ο Περιφερειάρχης δεν κατανόησε τον πραγματικό ρόλο της Αυτοδιοίκησης. Η Αυτοδιοίκηση δεν είναι συνέχεια της κρατικής εξουσίας. Έχει αυτόνομο και αυτοτελή ρόλο και λόγο. Αυτός ο λόγος δεν αρθρώθηκε ποτέ. Δικαίως διαμαρτύρονται οι Περιφερειακοί Σύμβουλοι ότι θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί το Συνέδριο, όχι καθημερινή, όπου οι περισσότεροι εργάζονται και έχουν υποχρεώσεις αλλά Σαββατοκύριακο. Και ας έχαναν οι υπηρεσιακοί παράγοντες το Σαββατοκύριακο τους. Άλλωστε γι’ αυτό αμείβονται. Και διαδικαστικά το περιβόητο Αναπτυξιακό Συνέδριο ήταν λειψό. Πέρα όμως από τα διαδικαστικά αυτό μετράει περισσότερο είναι η ουσία. Και εδώ δυστυχώς υπάρχει μεγάλο και δυσαναπλήρωτο έλλειμμα. Μακάρι να καλυφθεί στο μέλλον, αν και το βλέπω δύσκολο.