Friday, Aug 29th

Last update:09:37:49 PM GMT

You are here: Αποψεις Αρθρα

Αρθρα

ΤΑ «ΚΑΝΟΝΙΑ» ΚΑΙ ΤΑ … ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ. ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΜΑΛΟΣ.

E-mail Εκτύπωση PDF
altΣτη κορύφωση της φετινής τουριστικής περιόδου, χρειάστηκε ο τουριστικός μας προορισμός, ο εθνικός και ο τοπικός, να δοκιμαστεί, ουσιαστικά ακόμα δοκιμάζεται, σε ένα ισχυρό crash test. Σίγουρα δεν χρειαζόταν, αλλά στη ζωή έχουμε μάθει ότι, όταν κάτι συμβαίνει, ως δοκιμασία, είναι αναγκαίο και θα πρέπει, αν είσαι ευφυής, να βγάζεις συμπεράσματα και να διδάσκεσαι από την κάθε δοκιμασία. Τι βγαίνει ως συμπέρασμα ή αν θέλετε ως «δίδαγμα» από την πρόσφατη και εν εξελίξει, περιπέτεια με την πτώχευση αρχικά ενός και των κορυφαίων τουριστικών πρακτόρων της Ρωσίας, του Labirint, ο οποίος διακινεί, ετησίως, χιλιάδες τουρίστες προς τη χώρα μας και προς το νησί μας και στη συνέχει, με τη πτώχευση ενός μικρότερου τουριστικού γραφείου; Κατ’ αρχήν, το πρώτο συμπέρασμα, έρχεται ουσιαστικά να επιβεβαιώσει τη βασική αρχή του ορισμού «τουριστικό προϊόν», ότι πρόκειται για ένα ευπαθές «προϊόν», το οποίο επηρεάζεται, από εξωγενείς παράγοντες και χωρίς προειδοποιήσεις. Αρκούσε στη συγκεκριμένη περίπτωση, η κρίση μεταξύ δύο χωρών αρχικά, μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας και στη συνέχεια η εμπλοκή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για να βρεθούν οι Έλληνες ξενοδόχοι και τουριστικοί πράκτορες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Η υποτίμηση του εθνικού νομίσματος της Ρωσίας, έφερε αλυσίδα αρνητικών επιπτώσεων, οι οποίες επηρέασαν και τον τουρισμό, με την εκδήλωση των φαινομένων πτώχευσης Ρωσικών τουριστικών γραφείων. Ένα δεύτερο συμπέρασμα, έρχεται να επιβεβαιώσει την πάγια θέση περί έλλειψης στρατηγικής στον τουρισμό μας και σε εθνικό και σε τοπικό επίπεδο. Όταν πριν δυο τρία χρόνια περίπου, αφού προηγουμένως χρειάστηκε να ξεπεραστούν οι γραφειοκρατικές αγκυλώσεις και τα εμπόδια με τη βίζα από τη Ρωσία, άρχισε να μεταβάλλεται του τουριστικό κύμα από τη Ρωσία σε «τσουνάμι», τηρουμένων των αναλογιών πάντα, πέσαμε όλοι με τα «μούτρα» στη Ρωσική αγορά. Τότε οι πιο ψύχραιμες φωνές έλεγαν και παρότρυναν, ότι είναι στρατηγικό λάθος να εγκαταλείψουμε τους παραδοσιακούς μας «πελάτες», βασικά Άγγλους και Γερμανούς και να επικεντρώσουμε την προσοχή μας μόνο στη Ρωσική αγορά, με ότι απρόβλεπτους κινδύνους ενείχε μια τέτοια επιλογή. Και πριν αλέκτωρ λαλήσαι, επιβεβαιώθηκαν. Και τέλος ένα τρίτο, από τα πολλά συμπεράσματα και τις πολλές διδαχές, που προκύπτουν από την τελευταία «περιπέτεια», είναι επίσης η έλλειψη μια Επιτροπής διαχείρισης κρίσεων. Θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι σε γενικές γραμμές, τα πήγαμε αρκούντως καλά στην αντιμετώπιση του συγκεκριμένου προβλήματος, αλλά αυτό μάλλον οφείλεται κυρίως στη τύχη, παρά είναι απόρροια συγκεκριμένης λειτουργίας και αντιδράσεων, όπως θα συνέβαινε στη περίπτωση της ύπαρξης και λειτουργίας μιας Επιτροπής ή ενός γραφείου διαχείρισης κρίσεων. Αυτά τα ολίγα με την ευχή, το «υπόλοιπο» της τουριστικής περιόδου να κυλήσει χωρίς άλλα απρόβλεπτα.

ΑΣ ΣΟΒΑΡΕΥΤΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ. ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ. ΓΡΑΦΕΙ Ο Δ. ΜΑΜΑΛΟΣ.

E-mail Εκτύπωση PDF
altΣυζητάμε καθημερινά για την κατάσταση των δρόμων, οι οποίοι σε άλλες περιπτώσεις θυμίζουν βομβαρδισμένο τοπίο και σε άλλες ελβετικό τυρί. Συζητάμε για τα μεγάλα έργα που δεν προχωρούν στον τόπο μας, για τις παρακάμψεις που δεν γίνονται, για τα σκουπίδια που δεν έχουμε μπορέσει να τα διαχειριστούμε με σωστό τρόπο, για τις μούργες που ρυπαίνουν τα ποτάμια μας και τις θάλασσές μας. Τσαντιζόμαστε για έργα που δαπανήθηκαν εκατομμύρια ευρώ και αχρηστεύθηκαν όπως οι ποδηλατόδρομοι ή για έργα που δεν έγιναν σωστά με αποτέλεσμα να είναι άχρηστα. Και σωστά συζητάμε για όλα αυτά τα προβλήματα και τα θέματα και ακόμα για τόσα άλλα, που κάνουν την καθημερινότητα μας ζοφερή. Και αναρωτιόμαστε σε τι κράτος ζούμε ή γιατί η αυτοδιοίκηση, δεν τα καταφέρνει όσο αποτελεσματικά επιθυμούμε. Όταν όμως έρχεται η στιγμή να συζητάμε για τον καθημερινό Γολγοθά που ανεβαίνουν με τον σταυρό στην πλάτη οι συνάνθρωποι μας, που πάσχουν από χρόνιες και βαριές παθήσεις, όπως οι καρκινοπαθείς ή οι νεφροπαθείς, που σήμερα παλεύουν να βρουν το φάρμακο τους ή όταν ένα μεγάλο μέρος της Ελληνικής κοινωνίας ζει κάτω από το όριο της φτώχειας ή όταν πια αποτελεί πλειοψηφία η τάξη των νεόπτωχων, τότε νομίζω ότι βρισκόμαστε ένα βήμα, πριν από το τέλος ως κράτος και ως κοινωνία. Ποιος αλήθεια θα το πίστευε πριν από μερικά χρόνια, όταν όλη η Ελλάδα τζογάριζε στο Χρηματιστήριο και θαρρούσες ότι είχαμε αποφοιτήσει από το Χάρβαρντ, όπως χειριζόμασταν τους χρηματιστηριακούς όρους, ότι σήμερα, εν έτει 2014 το κράτος θα αδυνατούσε να ανταποκριθεί σε μια σειρά υποχρεώσεων του και θα εξαναγκαζόταν σε περικοπές και μειώσεις προϋπολογισμών δημόσιων οργανισμών, κατάργηση δομών και οργανισμών και άλλα πολλά. Όταν βλέπεις να αποδομείται το κράτος πρόνοιας, όταν ο καρκινοπαθείς που δίνει καθημερινό αγώνα για την επιβίωση του δεν μπορεί να αγοράσει το φάρμακο του, όταν ο βιοπαλαιστής συνταξιούχος, τα περήφανα γηρατειά για να μην ξεχνιόμαστε, δεν μπορεί να νοσηλευθεί στο νοσοκομείο, όταν το ίδιο το κράτος στερεί από τους πολίτες του να αντιμετωπίσουν με αξιοπρέπεια την ασθένεια τους, τότε όλες οι άλλες κουβέντες είναι περιττές και μικρές. Υποκλινόμαστε στο μαρτύριο των συμπολιτών μας, συνεχίζουμε να βάζουμε πλάτη για να σταθεί στα πόδια του το κράτος μας και καλούμε την πολιτεία να αναλάβει τις ευθύνες της. Να δώσει πίσω την αξιοπρέπεια στους Έλληνες. Δεν νομίζω ότι βρίσκεται στη σωστή λογική η αντιπαράθεση που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στην αξιωματική αντιπολίτευση και τη κυβέρνηση για το εάν γίνουμε Αργεντινή ή όχι. Δεν πρέπει να γίνονται τέτοιες συγκρίσεις, μιλάμε για δύο διαφορετικές περιπτώσεις και πολύ περισσότερο, τον Έλληνα που ζει σήμερα κάτω από σκληρές συνθήκες δεν τον ενδιαφέρει μια τέτοια συζήτηση. Κάναμε τόσες θυσίες και απαιτούμε η χώρα μας και η κοινωνία μας να σταθεί στα πόδια της, όπως της αξίζει. Οι πολιτικοί έχουν υποχρέωση απέναντι στην κοινωνία να σταθούν στο ύψος τους και να ανταποκριθούν στην αποστολή τους, απ’ όποιο μετερίζι τους έχει θέσει ο Ελληνικός λαός. Οι κοκορομαχίες δεν βοηθούν στην παρούσα φάση.

ΝΕΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΕΧΟΥΜΕ, ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΥΓΕΙΑΣ ΟΧΙ. ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΜΑΛΟΣ.

E-mail Εκτύπωση PDF
altΌσοι προσδοκούσαν και προσέβλεπαν ότι με την μετεγκατάσταση στο νέο Νοσοκομείο θα επιλυόταν δια παντός τα προβλήματα του τομέα της υγείας στο νησί και θα αναβαθμιζόταν οι παρεχόμενες υπηρεσίες υγείας, διαψεύστηκαν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο. Και δυστυχώς, δικαιώθηκαν, όσοι ισχυριζόταν ότι, υπηρεσίες υγείας δεν είναι μόνο τα ντουβάρια και δεν αρκεί μόνο ένα νέο κτήριο. Όταν πριν από χρόνια φωνάζαμε για την υπολειτουργία του τομέα της υγείας και κυρίως για την υπολειτουργία του νέου νοσοκομείου, οι τότε αρμόδιοι μας απαντούσαν με μια έκφραση κλισέ «Τι φωνάζετε έχουμε έρθει σε κτίριο κομψοτέχνημα». Όντως, κτιριακά το νέο νοσοκομείο είναι κομψοτέχνημα, αλλά ο τομέας της υγείας, αν το επαναλάβω δεν είναι τα ντουβάρια. Ή αν θέλετε πιο σωστά, δεν είναι μόνο ντουβάρια. Προφανώς και απαιτείται ένα νησί, να διαθέτει ένα σύγχρονο, κτιριακά, νοσοκομείο αλλά αυτό δεν αρκεί. Θα πρέπει να διαθέτει και προσωπικό, ιατρικό και νοσηλευτικό, επίσης μηχανολογικό εξοπλισμό, ο οποίος όμως να λειτουργεί και όχι όπως ο αξονικός τομογράφος που δεν λειτουργούσε μέχρι πρότινος, θα πρέπει να διαθέτει και ασθενοφόρα, τα οποία να μεταφέρουν με ασφάλεια τους ασθενείς και όχι να μένουν στη μέση του δρόμου από λάδια ή να πιάνουν φωτιά. Συνέβησαν στο παρελθόν και αυτά. Όταν έγινε η μετεγκατάσταση στο…κομψοτέχνημα, ποια ήταν η κατάσταση στον τομέα της υγείας στο νομό; Το νέο νοσοκομείο των 33.500 τ.μ κλήθηκαν να το λειτουργήσουν λιγότεροι εργαζόμενοι, απ’ ότι το παλιό νοσοκομείο των 9.500 τ.μ. Στο παλιό λειτουργούσαν 450 και 500 εργαζόμενοι και στο νέο σχεδόν 400, αλλά το περισσότερο χρονικό διάστημα ίσως να λειτουργούσε με κάτω από 400 άτομα. Τι αξία έχουν όλα αυτά θα μου πείτε σήμερα, που πλέον έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι. Δυστυχώς καθημερινά οι εικόνες που διαδραματίζονται στο Νοσοκομείο μας, είναι εικόνες από το μακρινό παρελθόν και εικόνες που δεν συνάδουν με ένα νοσοκομείο ενός σύγχρονου Ευρωπαϊκού κράτους. Όποιος έχει βρεθεί στο Νοσοκομείο για προσωπική του υπόθεση ή για συγγενικού του προσώπου, δυστυχώς θα διαπιστώσει το πρόβλημα με την πρώτη ματιά. Καθημερινά στα εξωτερικά ιατρεία συνωστίζονται συμπολίτες μας και τουρίστες, οι οποίοι περιμένουν πάνω από 5 και 6 ώρες. Το προσωπικό, το λίγο προσωπικό για να λειτουργεί αυτό το κτίριο των 33.500 τ.μ , ξεπερνά καθημερινά τον εαυτό του για να τα φέρει εις πέρας και αν ανταποκριθεί στις τεράστιες ανάγκες. Αν ήμασταν ανυποχώρητοι στις διεκδικήσεις μας, προς την τότε πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας και τους λέγαμε «το κλείνουμε το μαγαζί, αν δεν εφαρμοστεί κατ’ ελάχιστον ο νέος οργανισμός του νοσοκομείου», ο οποίος προβλέπει 960 άτομα, ίσως σήμερα τα πράγματα, να ήταν πολύ καλύτερα για το νοσοκομείο μας και για τον τομέα της υγείας στο νομό. Τότε, ίσως υπήρχαν κάποια περιθώρια διαπραγμάτευσης, σήμερα δυστυχώς δεν υπάρχει κανένα. Τότε όμως κάποιοι προσέγγισαν τα προβλήματα του τομέα της υγείας με τα «κομματικά γυαλιά» και ενδεχομένως να έβαλαν την «καρέκλα» τους ή την πολιτική τους εξέλιξη, πάνω από το συμφέρον του τόπου και των κατοίκων του. Δυστυχώς το «κομψοτέχνημα» κλήθηκαν να το λειτουργήσουν 400 περίπου άτομα, κουρασμένα και εξαντλημένα, από τις υπεράνθρωπες προσπάθειες τόσων χρόνων και τόσων αγώνων, που δεν βρήκαν δυστυχώς ανταπόκριση. Θα πρέπει να θυμηθούμε και αυτό είναι προς τιμήν των εργαζομένων στο νοσοκομείο μας, ότι όλοι οι αγώνες τους και οι απεργιακές τους κινητοποιήσεις, είχαν ως αίτημα την πρόσληψη προσωπικού, για να αναβαθμιστεί η λειτουργία του νοσοκομείου και των παρεχόμενων υπηρεσιών και όχι για αύξηση των μισθών τους. Τα λέω τώρα όλα αυτά γιατί το αποτέλεσμα των πολιτικών αγώνων κρίνεται από μια λεπτομέρεια που οι Άγγλοι τη λένε ταίμινγκ. Όχι ότι τώρα πρέπει να σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε για την αναβάθμιση της λειτουργίας του νοσοκομείου μας, απλά τα πράγματα πλέον είναι εξόχως δύσκολα.

ΜΕ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ Ή ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ; ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΜΑΛΟΣ.

E-mail Εκτύπωση PDF
altΚαι ξαφνικά εν μέσω θέρους, ανέκυψε μπροστά μας το τεράστιο δίλημμα, ποιόν θα υποστηρίξουμε τη Κυριακή το βράδυ στο τελικό του Μουντιάλ. Τη Γερμανία, η οποία «ευθύνεται» για όλα τα δεινά που περνάμε τα τελευταία χρόνια ή την Αργεντινή, την ομοιοπαθούσα με εμάς; Ας υποστηρίξει ο καθένας όποια ομάδα θέλει, στην περίπτωση μας όμως οφείλουμε να κάνουμε αυτοκριτική και να μην «κατασκευάζουμε» εχθρούς. Ας κοιτάξουμε εμείς τι κάνουμε και όχι οι άλλοι. Πρωτίστως αυτό. Τώρα που η λαίλαπα φαίνεται να καταλαγιάζει, αλλά στο πέρασμα της, τα έχει ισοπεδώσει όλα, όλες τις κατακτήσεις του παρελθόντος, τον τρόπο ζωής των κατοίκων και τις καθημερινές μας συνήθειες, έτσι όπως είχαν διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια μετά τον τελευταίο πόλεμο και τον εμφύλιο, θα πρέπει να κάνουμε θετικές σκέψεις, για να μπορέσουμε να ατενίσουμε με αισιοδοξία του μέλλον και κυρίως να διαμορφώσουμε ένα μέλλον καλύτερο για τα παιδιά μας και τις επόμενες γενιές. Τώρα που ο τυφώνας που σάρωσε την χώρα και τα έχει συμπαρασύρει όλα στο πέρασμα του, φαίνεται να περνάει, οφείλουμε πρωτίστως, ως αμυντική λειτουργία, να λάβουμε, ως κοινωνία, εκείνα τα απαραίτητα μέτρα για να απαλύνουμε τον πόνο τω συνανθρώπων μας. Οφείλουμε όμως, έχουμε το χρέος και την ευθύνη θα έλεγα καλύτερα, να ατενίσουμε το μέλλον και να διαμορφώσουμε τις στέρεες βάσεις για να οικοδομηθεί ένα καλύτερο μέλλον. Ακούω και διαβάζω πλείστες όσες διαπιστώσεις για το πώς φθάσαμε ως εδώ, αλλά δεν έχω ακούσει καθόλου αυτοκριτική. Όλοι οι άλλοι μας φταίνε, Ευρωπαϊκή Ένωση, το διεθνές κεφάλαιο και οι κερδοσκόποι, οι Γερμανοί και η Μέρκελ και άλλοι πολλοί αλλά καθόλου εμείς. Ισχύει αυτό; Όχι βέβαια. Ή μάλλον η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Ναι κάποιοι σίγουρα απεργάζονται σχέδια σε βάρος μας, αλλά εμείς είμαστε αυτοί που τους δώσαμε την λαβή, τη χρυσή ευκαιρία για να υλοποιήσουν τα σχέδια τους. Έχουμε ευθύνες για το χάλι μας, ως κράτος, ως κοινωνία, ως πολιτικό σύστημα, ως κόμματα, ως πολιτικοί αλλά και ως πολίτες. Άλλωστε οι πολιτικοί είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας. Μην το ξεχνάμε αυτό, ούτε να το προσπερνάμε. Δεν μπορεί να είμαστε μια κοινωνία αγγέλων και να έχουμε «διαβόλους» πολιτικούς. Εμείς τους επιλέγουμε, εμείς τους εκλέγουμε και εν πάση περιπτώσει είναι σάρκα από τη σάρκα της κοινωνίας. Αν δεν βάζαμε εμείς την «υπογραφή» μας, δεν θα ήταν σε αυτές τις θέσεις ευθύνες. Και όταν κάποτε κάποιοι τα φώναζαν, επειδή είμαστε βολεμένοι σε έναν ψεύτικο ευδαιμονισμό, κάναμε πως δεν ακούγαμε. Δεν μας συνέφερε τότε. Είναι νομίζω τίμιο και αντρικό να παραδεχτούμε ότι ΝΑΙ έχουμε κάνει και εμείς λάθη, ότι ΝΑΙ έχουμε και εμείς μερίδιο ευθύνης. Μικρό ναι, αλλά έχουμε. Δεν είμαστε αμέτοχοι στο κακό που μας βρήκε. Τι κάνουμε λοιπόν τώρα; Μοιρολατρούμε και κλαίμε τη μοίρα μας; Όχι βέβαια. Θα πρέπει να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να αναλάβουμε το μερίδιο που μας αναλογεί στην ανοικοδόμηση και την ανασυγκρότηση της χώρας. Είναι ευκαιρία να αξιοποιήσουμε την κρίση για να «χτίσουμε», να οικοδομήσουμε ένα νέο κράτος. Πιο δίκαιο και πιο λειτουργικό. Θα πρέπει να ξεκινήσει η ανασυγκρότηση από την Τοπική Αυτοδιοίκηση, τον θεσμό που είναι πιο κοντά στο πολίτη κα έχουμε την υποχρέωση να επηρεάσουμε θετικά τις εξελίξεις. Στο χωριό μας, τη γειτονιά μας τη πόλη μας. Να σταθούμε κοντά στους συμπολίτες μας που πλήττονται περισσότερο από τη κρίση αλλά να πιέσουμε να δημιουργηθούν νέες υποδομές και νέες δομές, με άλλη λογική και συμπεριφορά, που συνάδει σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος και που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες και στο προσδοκίες μας. Να αξιοποιήσουμε τις ευκαιρίες που μας παρέχουν τα συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα από την Ε.Ε, να βελτιώσουμε, όσο μπορούμε τις υποδομές μας, τόσο τις κοινωνικές όσο και τις τουριστικές. Να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας, να τρέξει χρήμα στην αγορά, να αναπνεύσουν οι μικρομεσαίοι. Να αρχίσει γρήγορα η ανασυγκρότηση της χώρας και να αρχίσει ΤΩΡΑ. Δεν πρέπει να μας πάρει από κάτω. Στο χέρι μας είναι.

Ως πότε θα βάζουμε τα χέρια μας για να βγάζουμε τα μάτια μας; Γράφει ο Διονύσης Μάμαλος

E-mail Εκτύπωση PDF
altΓια μια ακόμα φορά, η Κέρκυρα, ως τουριστικός προορισμός βρέθηκε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος των Μ.Μ.Ε της χώρας μας, όχι όμως για καλό, αλλά για κακό. «Εικόνες ντροπής», «Χωματερή το αεροδρόμιο της Κέρκυρας» και άλλοι παρόμοιοι τίτλοι συνόδευαν τα ρεπορτάζ, τόσο του ηλεκτρονικού τύπου, όσο του έντυπου και του διαδικτυακού. Αφορμή για αυτή την απροσδόκητη δυσφήμιση μεσούσης της τουριστική περιόδου, αποτέλεσαν οι σωροί που είχαν συγκεντρωθεί στο αεροδρόμιο «ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ», μετά την επίσχεση εργασίας που είχαν κάνει οι εργαζόμενες στην ιδιωτική εταιρεία η οποία είχε αναλάβει τον καθαρισμό του χώρου. Και η οποία εταιρεία παρέμενε απλήρωτη, από την ΥΠΑ, για ένα περίπου χρόνο. Δεν χρειάζεται να μπει κανείς στην ουσία της υπόθεσης, γιατί σίγουρα θα χαθεί στον Λαβύρινθο της ελληνικής δημόσιας διοίκησης. Γιατί πραγματικά, κανένας νουνεχής άνθρωπος ή ο οποιοσδήποτε, που διαθέτει το μέσο κοινό νου, δεν μπορεί να καταλάβει, γιατί έπρεπε να γίνει η αλλαγή του εργολάβου, για τον οποιοδήποτε λόγο, στα μέσα της τουριστικής περιόδου και μάλιστα τις ημέρες αιχμής. Το αποτέλεσμα μετράει και το αποτέλεσμα είναι να μαζευτούν οι σωροί των σκουπιδιών, που έκαναν όντως το αεροδρόμιο του νησιού να φαντάζει, σαν μικρή χωματερή. Καλώς η κακώς μαζεύτηκαν, κακώς το αεροδρόμιο μας και μια από τις σημαντικότερες πύλες, του ελληνικού τουρισμού, παρουσίαζε την εικόνα που παρουσίαζε, κακώς υπήρξε ολιγωρία από τους αρμόδιους, πολύ κακώς που δεν υπήρξε πρόνοια, αντιθέτως οι υπεύθυνοι αιφνιδιάστηκαν. Πολύ κακώς όλα αυτά, το ερώτημα που ανακύπτει, είναι πως, τη συγκεκριμένη στιγμή, περιορίζεις το κακό, πως αντιδράς, για να μην πάρει διαστάσεις το κακό και μεγιστοποιηθούν οι αρνητικές συνέπειες, πως απαλείφεις τους κινδύνους που ελλοχεύουν, να υπάρξουν ανεξέλεγκτες συνέπειες για τον τουριστικό μας προορισμό. Γι’ αυτές τις περιπτώσεις, θα έπρεπε να υπάρχει η Επιτροπή διαχείρισης κρίσεων, σε τοπικό επίπεδο, όπως υπάρχει στα Χανιά, αλλά και σε άλλους τουριστικούς προορισμούς. Δυστυχώς, ενώ το λέμε χρόνια, δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα. Σήμερα που ζούμε στο παγκόσμιο χωριό και με την άνθηση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, είναι πολύ πιο εύκολο να διαχυθεί μια πληροφορία και να φθάσει σε χρόνο dt, από τη μία άκρη της υφηλίου στην άλλη. Τι κάναμε λοιπόν εμείς (πληθυντικός ευγενείας). Αρχίσαμε να αναρτούμε στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης τις φωτογραφίες από το αεροδρόμιο. Μάλιστα κάποιοι δεν έμειναν μόνο εκεί, αλλά πήραν «σβάρνα» τα Μ.Μ.Ε της Αθήνας, δίνοντας προσωπικές συνεντεύξεις, με την όποια θεσμική ή «θεσμική» ιδιότητα τους, μεγιστοποιώντας το πρόβλημα. Αυτό που έμεινε στον τηλεθεατή ή τον αναγνώστη, είναι «οι εικόνες ντροπής» στο αεροδρόμιο της Κέρκυρας και όχι για το ποιος ευθύνεται. Αυτός που δυσφημίστηκε, είναι ο τουριστικός μας προορισμός και το νησί μας. Επιβεβαιώθηκε για μα ακόμα φορά ο Άντυ Γουώρχολ για τα «δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας» που αναλογούν στον καθένα μας. Μόνο που στην περίπτωση αυτή ήταν πολύ λιγότερα. Σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζω ότι το πρόβλημα έπρεπε να κουκουλωθεί. Το αντίθετο λέω. Από τη στιγμή που ανέκυψε πρόβλημα, το αντιμετωπίζεις σε άμεσο χρόνο, αλλά εκεί που πρέπει, στα αρμόδια όργανα, ασκώντας πιέσεις, είτε δια ζώσης, είτε με επιστολές, είτε με τηλεφωνικές παρεμβάσεις, είτε με το οποιοδήποτε άλλο τρόπο, που μπορεί να σκεφθεί και να προτείνει ο καθένας μας. Σε καμία περίπτωση όμως, δεν το δημοσιοποιείς και μάλιστα δεν του δίνεις και έκταση, πέραν των τοπικών «συνόρων».

Σελίδα 1 από 29