Thursday, May 26th

Last update:05:11:53 PM GMT

You are here: Αποψεις Αρθρα

Αρθρα

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ «ΜΑΥΡΟΓΙΑΛΟΥΡΟΥ» ΚΑΙ Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ. ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΜΑΛΟΣ.

E-mail Εκτύπωση PDF
alt«Και θάλασσα θα σας φέρουμε» υποσχόταν στους ψηφοφόρους του ο γνωστός «Μαυρογιαλούρος» στην εξαίσια ελληνική κινηματογραφική ταινία, η οποία κατέγραφε με αυτόν τον τρόπο, την κυρίαρχη ιδεολογία του πολιτικού μας συστήματος. Κατ’ αντιστοιχία μόνο χιονοδρομικό κέντρο, δεν έχουν υποσχεθεί διαχρονικά και μέχρι σήμερα οι διάφορες τοπικές ηγεσίας στους κατοίκους τους Τεμπλονίου και σύγχρονο Spa στους κατοίκους της Λευκίμμης στη θέση που έχει κατασκευαστεί ο ΧΥΤΑ. Έτσι «χτίστηκαν» πολιτικές καριέρες, έτσι «ανέβηκαν» και «κατέβηκαν» δημοτικές και περιφερειακές αρχές, αλλά τα σκουπίδια παραμένουν εκεί και το πρόβλημα να γίνεται θηλιά γύρω από το λαιμό τόσο των κατοίκων των περιοχών, όσο και γενικότερα για τους κατοίκους όλου του νησιού, αφού εκτός από το προφανές πρόβλημα αισθητικής, όταν δεν γίνεται σωστά η αποκομιδή των απορριμμάτων, είναι επίσης προφανές ότι υπάρχει σοβαρότατο πρόβλημα για την δημόσια υγεία με ελλοχεύοντα κίνδυνο τη μόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα και όχι μόνο. Για μια ακόμα φορά βρισκόμαστε στο «ίδιο έργο θεατές» με άμεσο κίνδυνο να διχαστεί η τοπική κοινωνία για μια ακόμα φορά, αλλά αυτή τη φορά τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Είναι εντελώς διαφορετικές οι συνθήκες γιατί οι αυτοδιοικητικές αρχές Α! και Β! βαθμού, δηλαδή Δήμος και Περιφέρεια, που καλούνται να διαχειριστούν το πρόβλημα, δεν έχουν την πολυτέλεια να κερδίσουν χρόνο, όπως οι προκάτοχοι τους. Ο χρόνος, για το συγκεκριμένο πρόβλημα έχει εξαντληθεί και αυτό που μένει είναι το αίσθημα της κοροϊδίας που νιώθουν οι κάτοικοι των περιοχών, όπως λένε οι ίδιοι, εξ αιτίας του γεγονότος ότι άλλα τους υποσχόταν προεκλογικά και άλλα είναι έτοιμοι να κάνουν μετεκλογικά. Και βεβαίως υπάρχει και η ουσία, που είναι το ίδιο το πρόβλημα, δηλαδή η διαχείριση των απορριμμάτων που αυτή τη στιγμή αποτελεί ουσιαστικά μια ωρολογιακή βόμβα για όλο το νησί, που έχει αρχίσει να ακούγεται το τικ τακ και οι «πυροτεχνουργοί» θα πρέπει να την αποσυνδέσουν και να την εξουδετερώσουν άμεσα. Όμως το εγχείρημα σε αυτό το χρονικό σημείο είναι αρκούντως δύσκολο και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί, ανεβάζει τον δείχτη δυσκολίας. Τα χρονικά περιθώρια στενεύουν, οι προθεσμίες οι χρονικές για τις απαιτούμενες αδειοδοτήσεις εξαντλούνται, οι χρηματοδοτικές πηγές περιορίζονται και οι πόροι μειώνονται, αλλά το κυριότερο πρόβλημα ο ανθρώπινος παράγοντας, αφού η υπομονή των κατοίκων έχει πια εξαντληθεί. «Τόσα χρόνια μας κοροϊδεύουν φτάνει πια» είναι η μόνιμη επωδός και στο ερώτημα «θα καθίσετε σε διάλογο;» η απάντηση είναι «για πιο διάλογο, άλλα μας έλεγαν Περιφερειάρχης και Δήμαρχος προεκλογικά και άλλα κάνουν μετεκλογικά». Και το ακούς και από τους κατοίκους του Τεμπλονίου αλλά και από τους κατοίκους της Λευκίμμης, με την διαβεβαίωση ότι τώρα πια δεν θα κάνουν πίσω. Με ότι αυτό και αν συνεπάγεται. Χωρίς να παίρνω θέση, αλλά η αλήθεια για ποιος διάλογος μπορεί να γίνει, όταν οι άρχοντες σου προεκλογικά σε διαβεβαίωναν ότι «Το Τεμπλόνι τελείωσε, δεν πρόκειται να ξαναχρησιμοποιηθεί για χώρος διαχείρισης απορριμμάτων» στη μια περίπτωση και επίσης ότι «Ο ΧΥΤΑ Λευκίμμης δεν πρόκειται να χρησιμοποιηθεί». Και τώρα μετά από δύο χρόνια, ολιγωριών, καθυστερήσεων και απραξίας, λίγο πολύ, να σε καλούν σε διάλογο. Ποιος διάλογος να γίνει αφού έχει πληγή ανεπανόρθωτα η εμπιστοσύνη. Παρά ταύτα συνεχίζω να ελπίζω ότι έστω την ύστατη στιγμή θα αρθούμε όλοι μας στο ύψος των περιστάσεων, θα αντιληφθούμε την ευθύνη μας έναντι του τόπου και των παιδιών μας και θα δοθεί η βέλτιστη λύση.

ΚΡΑΣΑΡΑΝ ΟΙ «ΜΗΧΑΝΕΣ» ΣΕ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟ. ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΜΑΛΟΣ.

E-mail Εκτύπωση PDF
altΔεν έχει περάσει πολύς καιρός, που μέσα από αυτές τις σελίδες, διατύπωνα τον προβληματισμό, ο οποίος είναι γενικευμένη διαπίστωση, για το γεγονός ότι δεν προχωρούν σημαντικά έργα στο νησί, με αποτέλεσμα να υστερούμε σε βασικές υποδομές έναντι άλλων προορισμών και άλλων πόλεων. Δυστυχώς τα προβλήματα που σχετίζονται με την λειτουργία των σημερινών αυτοδιοικητικών αρχών και ελαχιστοποιούν την απόδοση τους και την αποτελεσματικότητα τους, διευρύνονται και στον τομέα της λειτουργίας της διοικητικής μηχανής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα διοικητικής αρρυθμίας είναι η υπόθεση της λειτουργίας της υπηρεσίας καθαριότητας και η γκάφα της, να μην προλάβει να ασφαλίσει τα οχήματα της υπηρεσίας με αποτέλεσμα να «γεμίσει» το νησί μέσα σε λίγες μέρες από όγκους απορριμμάτων, ξυπνώντας στη μνήμη μας τις περσινές εφιαλτικές εικόνες με τα «βουνά» από τα σκουπίδια. Θα μου πείτε, εντάξει το πρόβλημα θα λυθεί και η υπηρεσία θα ξαναμπεί στους γνωστούς της ρυθμούς, γιατί οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι όντως έχουν βελτιωθεί κατά πολύ τα πράγματα στον τομέα της αποκομιδής των απορριμμάτων σε σύγκριση με το αντίστοιχο περσινό διάστημα, αλλά το θέμα δεν είναι αυτό. Δυστυχώς εύλογα ανακύπτει το ερώτημα, αν μια υπηρεσία, κρίσιμη για την εικόνα της πόλης και για την υγεία των κατοίκων και την προστασία του περιβάλλοντος, δεν μπορεί να επιλύσει το έλασσον, δηλαδή να εξασφαλίσει την ανανέωση των ασφαλίστρων των απορριμματοφόρων, θα μπορέσει να λύσει το μείζον πρόβλημα που είναι η ολοκληρωμένη διαχείριση των απορριμμάτων; Θα μπορέσει να δώσει λύση στο μεγάλο πρόβλημα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε ως κοινωνία και ως τουριστικός προορισμός, τώρα μάλιστα στην αρχή της τουριστικής περιόδου, που είναι ο κορεσμός της χωματερής στο Τεμπλόνι, αφού όπως παραδέχτηκε και ο Πρόεδρος των εργαζομένων στο Δήμο, σε λίγες μέρες δεν θα μπορεί να δέχεται απορρίμματα. Άρα δεν θα γίνεται η αποκομιδή, άρα υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Πιο ζόρικα και δύσκολα είναι τα πράγματα στην Περιφέρεια Ιονίων Νήσων, γιατί εκεί φαίνεται ότι υπάρχει και πρόβλημα στις σχέσεις διευθυντικών στελεχών της διοικητικής μηχανής και ψυχολογικός «διχασμός». Να ξεκινήσω από την απόφαση του Γενικού Γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης, με την οποία δικαίωσε τους τρείς Γενικούς Διευθυντές της ΠΙΝ, δηλαδή την κυρία Κυριακούλα Παυλοπούλου, τον κύριο Αντρέα Πανδή και τον κύριο Νικήτα Καραλή, οι οποίοι είχαν προσφύγει κατά της απόφασης του Περιφερειάρχη, με την οποία τους υποβίβαζε από τον Α! βαθμό στο Β! βαθμό. Το ρεπορτάζ που αφορά αυτή την υπόθεση είναι πλούσιο και αποτελεί κοινό μυστικό ότι έχουν διασαλευθεί οι σχέσεις μεταξύ κορυφαίων υπαλλήλων και διευθυντικών στελεχών και της περιφερειακής αρχής. Πώς να το κάνουμε, χάλασε το καλό κλίμα που πρέπει να υπάρχει σε μια «ομάδα» για να μπορέσει να είναι παραγωγική και αποτελεσματική. Και μάλιστα αυτό συνέβη σε μια κρίσιμη περίοδο για την Περιφέρεια, η οποία έχει να αντιμετωπίσει πολλά ανοιχτά και κρίσιμα μέτωπα και κυρίως στην αρχή της υλοποίησης της νέας προγραμματικής περιόδου. Και δεν είναι μόνο αυτή η υπόθεση που αποκαλύπτει το πρόβλημα στο εσωτερικό της Περιφέρειας Ιονίων νήσων, δυστυχώς έρχεται και ένα τραγικό γεγονός με την απώλεια ενός υπαλλήλου της ΠΙΝ στη Ζάκυνθο, την οποία απώλεια οι συνάδελφοι του, με ανακοινώσεις που εξέδωσαν συνδέουν το γεγονός αυτό με την εργασιακή πίεση που δεχόταν από προϊστάμενο του. Όλα αυτά ο καθένας μας αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι ευχάριστα πράγματα και κυρίως αποκαλύπτουν ότι η Περιφερειακή αρχή έχει μπροστά της άμεσα ως πρόκληση, να αναλάβει πρωτοβουλίες για την αποκλιμάκωση της έντασης και την εξομάλυνση της εύρυθμης λειτουργίας της διοικητικής μηχανής. Έργο και αποστολή πολύ δύσκολή.

ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΜΑΣ. ΓΡΑΦΕΙ Ο ΣΠΥΡΟΣ ΡΙΚΟΣ

E-mail Εκτύπωση PDF
alt«Η ελευθερία και η αλήθεια είναι απαιτητικές ερωμένες γι’ αυτό έχουν λίγους εραστές». Αλμπέρ Καμύ. Μπορεί να μην έχουμε ερωτηθεί εάν θέλουμε να ζήσουμε, αλλά έτσι και αλλιώς αυτό είναι ένα δώρο, το οποίο θα πρέπει να το αναγνωρίσουμε και να το χαρούμε. Η ζωή μας, μια φορά μάς δίνεται. Άπαξ, που λένε. Σαν μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον, μ' αυτήν την αυτόνομη μορφή της, δεν πρόκειται να ξαναϋπάρξουμε ποτέ. Και εμείς τί την κάνουμε, ρε; Αντί να τη ζήσουμε; Τί την κάνουμε; Την σέρνουμε από δω και από κει και την αναλώνουμε, πολλές φορές άσκοπα. Οργανωμένη κοινωνία, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις. Μα αφού είναι οργανωμένες, πώς είναι σχέσεις; Σχέση σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος. Πώς να οργανώσεις τα συναισθήματα; Και πώς να νιώσεις αληθινά συναισθήματα, αν πρώτα δεν κατακτήσεις την ελευθερία σου ή ένα κομμάτι ελευθερίας. Αν δεν μπορέσεις, έστω και κατ’ ελάχιστο να ξεφύγεις από τον όχλο. Πρέπει να κατεβείς από την κερκίδα, που βρίσκεται συγκεντρωμένος ο όχλος και να μπεις στην αρένα, έτοιμος να αναμετρηθείς με τα θηρία. Να τα νικήσεις ή να σε κατασπαράξουν. Και στις δυο περιπτώσεις θα έχεις κερδίσει την ελευθερία σου, γιατί η ελευθερία δεν προσφέρεται, ούτε χαρίζεται, αλλά καταχτιέται. Γιατί η ελευθερία θέλει ωδίνη, ρίσκο, σύγκρουση, αίμα. Αν σε φοβίζουν αυτές οι έννοιες, ακόμα και ως λέξεις, μένεις στην κερκίδα με τον όχλο, σε μια ψευδαίσθηση ασφάλειας. Ο παιδικός φόβος της γκρι στολής του αστυνομικού, με το περίστροφο και το κλομπ, απαλείφεται και διαγράφεται, μόνο αν σταθείς απέναντι από την σκούρα στολή των ΜΑΤ, με τις ασπίδες, τα κλομπ και τα όπλα με τα καπνογόνα. Μόνο αν είσαι έτοιμος να παλέψεις με τον φόβο σου, μπορείς να απελευθερωθείς από αυτόν. Και κάθε φορά όταν βαδίζεις αυτόν τον δρόμο, κάνεις ένα βήμα προς την προσωπική ελευθερία. Έτσι χτίζεται ο χαρακτήρας, έτσι σφυρηλατείται η προσωπικότητα και έτσι σπας τις αλυσίδες που σε κρατούν δέσμιο με το παρελθόν και τα αδιέξοδα σου. Όσο κάθεσαι στο δωμάτιο με τα φαντάσματα, τις φοβίες και τα αδιέξοδα σου και κοιτάς από το παράθυρο έξω στο δάσος, ακούγοντας τα ουρλιαχτά των λύκων, ζεις μια ψευδαίσθηση ασφάλειας. Πρέπει να βγεις στο δάσος να ζήσεις με τους λύκους, να βυζάξεις από την λύκαινα, να γίνεις λύκος και όταν επιστρέψεις στο δωμάτιο δεν θα είσαι ο ίδιος. Και τότε τα φαντάσματα και οι φοβίες σου, θα εξαφανιστούν γιατί δεν αντέχουν τα αστραφτερά δόντια των λύκων, ούτε τα ουρλιαχτά τους. Η πορεία για την προσωπική ελευθερία είναι μοναχική και επώδυνη, αλλά πρέπει ο καθένας μας να βρει το θάρρος να την κάνει. Είναι πορεία γεμάτη από συγκρούσεις με κοινωνικά στερεότυπα που έχουν «εφευρεθεί» για να περιορίζουν την ελευθερία μας, να ποδηγετούν την βούληση μας και τους πόθους μας, να ορίζουν κανόνες και πλαίσια που καταδυναστεύουν την ζωή μας. Για να καταχτηθεί η ελευθερία, η προσωπική ελευθερία και η αυτογνωσία, πρέπει να τσαλακωθείς, πρέπει να παλέψεις, πρέπει να ματώσεις. Μόνο έτσι βρίσκουμε τον εαυτό μας και μόνο έτσι καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχουν όρια στα θέλω μας και στη δύναμη μας. Ο εαυτός μας χτίζεται στην αρένα και όχι στο «ντιβάνι». Το ντιβάνι είναι για χαρτοκοπτική, δεν σμιλεύεις τον χαρακτήρα σου εκεί. Στο αμήχανο ερώτημα που θα σου θέσουν «τι θα έλεγαν 100 άνθρωποι γι’ αυτή την συμπεριφορά», η απάντηση είναι ότι «το 99% θα διαφωνούσε, αλλά εμένα δεν με αφορά το 99%, αλλά το 1%». Όχι γιατί θέλω από κόμπλεξ να είμαι ή να δείχνω διαφορετικός, αλλά γιατί θέλω να ζήσω διαφορετικά. Η άποψη του 99% είναι απόρροια ή εδράζεται πιο σωστά, στα στερεότυπα των εξουσιαστικών μηχανισμών του συστήματος που θέλει να καταδυναστεύει τις ζωές των ανθρώπων και τους ποδηγετεί και κατευθύνει σε συγκεκριμένες συμπεριφορές. Το σύστημα θέλει να ελέγχει τις ζωές των ανθρώπων, εγώ όμως επιλέγω να ζω διαφορετικά, δηλαδή ελεύθερα. Δεν μπαίνω στο ψευτοδίλημμα ποιο είναι το σωστό ή το λάθος, ποιος έχει δίκιο ή άδικο. Αυτό είναι ψευτοδίλημμα. Το πραγματικό δίλημμα είναι, ποιος είναι ελεύθερος και ποιος όχι. Εγώ επιλέγω να είμαι το «ελαττωματικό» προϊόν της βιομηχανικής παραγωγής. Δεν μπορείς να ισχυρίζεσαι ότι ζεις αντισυμβατικά, αλλά να επικαλείσαι στην επιχειρηματολογία σου την άποψη του 99% η οποία συνάδει με την αναπαραγωγή και διαιώνιση συγκεκριμένων κοινωνικών συμπεριφορικών χαρακτηριστικών, που απορρέουν από τα κυρίαρχα κοινωνικά στερεότυπα μιας άκρως συντηρητικής κοινωνίας. Είναι προφανής η αντινομία, που αποσαθρώνει, την έτσι και αλλιώς, έωλη επιχειρηματολογία. Γι’ αυτό ισχυρίζομαι ότι η στατιστική είναι «απάτη» γιατί δε λέει την αλήθεια και γιατί είναι «εργαλείο» του συστήματος, για να παράγει ομοιόμορφα ανθρωπάκια, ακούνητα, αμίλητα, υποταγμένα και φοβισμένα στα «θέλω» του και στις βουλές του. Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν "αξίες", σαν "ανάγκες", σαν "ηθική", σαν "πολιτισμό". Κάναμε το σώμα μας και την ψυχή μας, ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών. Άλλωστε σε αυτή τη ζωή είμαστε οι επιλογές μας και επιλέγω όπως λέει ο Αλμπέρ Καμύ να είμαι ελεύθερος και αληθινός. Άλλος είναι Ταύρος και άλλος ψάρι, που φοβάται να γίνει καρχαρίας. Άλλος γίνεται «Ήλιος» που ζεσταίνει τους γύρω του και ζεματάει όσους τον επιβουλεύονται και άλλος λιώνει κοντά σε έναν «Ήλιο». Έχει μεγάλη αξία, στα τελευταία 12¨ δευτερόλεπτα όταν περάσει από μπροστά μας το φιλμ της ζωής μας πριν «φύγουμε», να νιώσουμε την ικανοποίηση ότι ζήσαμε ελεύθεροι, έτσι όπως γουστάραμε και όχι έτσι όπως μας το επέβαλλαν οι συνθήκες και το σύστημα.

Μορφές βίαιου λόγου…Γράφει ο Αλέξανδρος Σουλιώτης .

E-mail Εκτύπωση PDF
«Ο λόγος είναι μια μορφή εξουσίας και όπως κάθε εξουσία μπορεί να αυθαιρετεί». Η παραδοχή αυτή αναδεικνύει δίχως αμφιβολία ότι η βία είτε αυτή είναι εμφανής ή αφανής, διαχέεται πρωτίστως μέσω του λόγου. Η εξουσία του λόγου δεν εντοπίζεται μόνο στο λόγο της εξουσίας, αλλά και σ’ ένα πλήθος κοινωνικών εκδηλώσεων, εκφάνσεων και δομών επιδρώντας καθοριστικά στη συνείδηση του ατόμου. Άλλωστε λόγω της συχνής επανάληψης και της υποβλητικότητας όσων λέγονται είναι δύσκολο να αποκρυπτογραφηθούν από τον κοινό νου και γι αυτό τις περισσότερες φορές γίνονται αντικείμενο τυφλής αποδοχής και προσλαμβάνονται ως φυσικές πραγματικότητες. Έτσι η βία της κοινής γνώμης υπάρχει στο αρνητικό σχόλιο ή και στη συκοφαντία, στη διαβολή, στην απόρριψη. Ο κριτικός λόγος πολλές φορές γίνεται αλαζονικός, ατεκμηρίωτα υβριστικός και άμετρος. Η γλώσσα της διαφήμισης ελάχιστα ενημερωτική και στη πλειονότητά της παραπλανητική. Ο πολιτικός-κομματικός λόγος κατά βάση συνθηματικός, τυποποιημένος και συχνά με ένα επίπλαστο φιλολαϊκό ένδυμα δημιουργεί την ψευδαίσθηση της ελεύθερης επιλογής. Η γλώσσα της θεσμικής ιεραρχίας σε οποιοδήποτε επίπεδο απαιτεί συμμόρφωση αποκλείοντας ταυτόχρονα την εκφορά διαφορετικής άποψης. Ο λόγος της πνευματικής ελίτ και της εκάστοτε αυθεντίας αποτελεί κώδικα δεσμευτικό και κανονιστικό στον οποίο πρέπει να προσαρμοστεί η υπόλοιπη κοινωνία. Τι απομένει λοιπόν για να αντιπαρατεθεί με όλα αυτά; Μα φυσικά η γλώσσα της αληθείας, ο λόγος της ψυχής…alt

Ο ΔΗΜΟΣ ΔΕΝ ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΦΟΥΓΚΡΑΖΕΤΑΙ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΤΕΣ ΤΟΥ; ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΜΑΛΟΣ.

E-mail Εκτύπωση PDF
altΚαημό το έχω, να τελειώσει ένα έργο στο νησί και να είναι λειτουργικό χωρίς να δημιουργεί αναστάτωση και σύγχυση. Τα παραδείγματα πολλά, αλλά θα σταθώ στο έργο της μινι πεζοδρόμησης στο Πεντοφάναρο. Όντως αισθητικά αναβάθμισε την περιοχή και περί αυτού δεν υπάρχει καμία απολύτως αντίρρηση είναι πανθομολογούμενη διαπίστωση. Ομως, η απόφαση της εκτελεστικής εξουσίας του Δήμου να μετακινήσει την αφετηρία και το τέρμα του τρένου και να τα τοποθετήσει σε σημείο που μέχρι προχθές χρησιμοποιούσαν οι συμπολίτες μας, για να περιμένουν να πάρουν με τα αυτοκίνητα τους τα παιδιά τους από τα Φροντιστήρια ή τις Φιλαρμονικές ή κάποιοι συμπολίτες μας να σταματούν για λίγα λεπτά ώστε να διευκολυνθούν σε κάποια δουλειά τους ή ακόμα και να εξυπηρετούνται οι επισκέπτες που διαμένουν στα παρακείμενα ξενοδοχεία, η απόφαση αυτή δημιούργησε σύγχυση, εκνευρισμό και γκρίνια. Συν τοις άλλοις ενέτεινε τον πονοκέφαλο του κυκλοφοριακού με το διπλόπαρκάρισμα που παρατηρείται και επιπροσθέτως τώρα πια, οι μηχανές που στάθμευαν μέχρι πρότινος στο σημείο εκείνο, έχουν καταλάβει τα γύρω, γύρω πεζοδρόμια και έχουν εξοστρακίσει τους πεζούς. Αντιλαμβάνομαι ότι είναι στη διακριτική ευχέρεια της δημοτικής αρχής να παίρνει τέτοιες αποφάσεις, αλλά η διακριτική ευχέρεια στηρίζεται στη βάση της εξυπηρέτησης του δημόσιου συμφέροντος και όχι κάποιου ή κάποιων επιχειρηματικών συμφερόντων, σε βάρος του δημόσιου καλού. Οι όποιες όμως αποφάσεις θα πρέπει να λαμβάνονται με νομότυπο τρόπο, να τηρείται δηλαδή η νομιμότητα και να τηρούνται τα όσα προβλέπει ο νόμος. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως, δεν τηρήθηκαν αφού δεν έλαβε απόφαση η Επιτροπή Ποιότητας Ζωής του Δήμου Κέρκυρας, η οποία έπρεπε να γνωμοδοτήσει προς το Δημοτικό Συμβούλιο το οποίο έχει και τον τελικό λόγο. Πως λοιπόν και με εντολή ποίων προχώρησαν στη διαγράμμιση και στη μεταφορά της στάσης του τρένου πριν ολοκληρωθεί το τυπικό μέρος της υπόθεσης; Είναι σίγουρο ότι θα εγκριθεί από το Δημοτικό Συμβούλιο; Και αν δεν εγκριθεί τι θα γίνει; Κατ’ αυτόν τον τρόπο λειτουργώντας ο Δήμος, η οποιαδήποτε δημοτική αρχή, δεν στέλνει ένα «μήνυμα» ότι ο καθ’ ένας μπορεί να κάνει ότι γουστάρει; Μήπως έτσι, με αυτές τις λογικές δούμε αύριο μεθαύριο, να γεμίζει το Λιστόν από … ψησταριές ή γίνουμε μάρτυρες από άλλες αυθαίρετες ενέργειες; Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η εξουσία έχει και παιδευτικό ρόλο. Εκπαιδεύει τους πολίτες να σέβονται ή να μην σέβονται τους νόμους. Εντάξει συμφωνώ ότι θα πρέπει να εξυπηρετηθεί και ο επιχειρηματίας, προσωπικά είμαι υπέρ του επιχειρείν, αλλά όχι σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος και της γενικότερης λειτουργίας της πόλης. Αυτό ως αρχή πρέπει να διέπει όλες τις αποφάσεις της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Νομίζω ότι ο Δήμαρχος θα πρέπει να επανεξετάσει την απόφαση αυτή και να εναρμονιστεί με την άποψη της πλειοψηφίας των συνδημοτών μας.

Σελίδα 1 από 44