You are here: Αποψεις Αρθρα

Αρθρα

ΝΕΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΕΧΟΥΜΕ, ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΥΓΕΙΑΣ ΟΧΙ. ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΜΑΛΟΣ.

E-mail Εκτύπωση PDF
altΌσοι προσδοκούσαν και προσέβλεπαν ότι με την μετεγκατάσταση στο νέο Νοσοκομείο θα επιλυόταν δια παντός τα προβλήματα του τομέα της υγείας στο νησί και θα αναβαθμιζόταν οι παρεχόμενες υπηρεσίες υγείας, διαψεύστηκαν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο. Και δυστυχώς, δικαιώθηκαν, όσοι ισχυριζόταν ότι, υπηρεσίες υγείας δεν είναι μόνο τα ντουβάρια και δεν αρκεί μόνο ένα νέο κτήριο. Όταν πριν από χρόνια φωνάζαμε για την υπολειτουργία του τομέα της υγείας και κυρίως για την υπολειτουργία του νέου νοσοκομείου, οι τότε αρμόδιοι μας απαντούσαν με μια έκφραση κλισέ «Τι φωνάζετε έχουμε έρθει σε κτίριο κομψοτέχνημα». Όντως, κτιριακά το νέο νοσοκομείο είναι κομψοτέχνημα, αλλά ο τομέας της υγείας, αν το επαναλάβω δεν είναι τα ντουβάρια. Ή αν θέλετε πιο σωστά, δεν είναι μόνο ντουβάρια. Προφανώς και απαιτείται ένα νησί, να διαθέτει ένα σύγχρονο, κτιριακά, νοσοκομείο αλλά αυτό δεν αρκεί. Θα πρέπει να διαθέτει και προσωπικό, ιατρικό και νοσηλευτικό, επίσης μηχανολογικό εξοπλισμό, ο οποίος όμως να λειτουργεί και όχι όπως ο αξονικός τομογράφος που δεν λειτουργούσε μέχρι πρότινος, θα πρέπει να διαθέτει και ασθενοφόρα, τα οποία να μεταφέρουν με ασφάλεια τους ασθενείς και όχι να μένουν στη μέση του δρόμου από λάδια ή να πιάνουν φωτιά. Συνέβησαν στο παρελθόν και αυτά. Όταν έγινε η μετεγκατάσταση στο…κομψοτέχνημα, ποια ήταν η κατάσταση στον τομέα της υγείας στο νομό; Το νέο νοσοκομείο των 33.500 τ.μ κλήθηκαν να το λειτουργήσουν λιγότεροι εργαζόμενοι, απ’ ότι το παλιό νοσοκομείο των 9.500 τ.μ. Στο παλιό λειτουργούσαν 450 και 500 εργαζόμενοι και στο νέο σχεδόν 400, αλλά το περισσότερο χρονικό διάστημα ίσως να λειτουργούσε με κάτω από 400 άτομα. Τι αξία έχουν όλα αυτά θα μου πείτε σήμερα, που πλέον έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι. Δυστυχώς καθημερινά οι εικόνες που διαδραματίζονται στο Νοσοκομείο μας, είναι εικόνες από το μακρινό παρελθόν και εικόνες που δεν συνάδουν με ένα νοσοκομείο ενός σύγχρονου Ευρωπαϊκού κράτους. Όποιος έχει βρεθεί στο Νοσοκομείο για προσωπική του υπόθεση ή για συγγενικού του προσώπου, δυστυχώς θα διαπιστώσει το πρόβλημα με την πρώτη ματιά. Καθημερινά στα εξωτερικά ιατρεία συνωστίζονται συμπολίτες μας και τουρίστες, οι οποίοι περιμένουν πάνω από 5 και 6 ώρες. Το προσωπικό, το λίγο προσωπικό για να λειτουργεί αυτό το κτίριο των 33.500 τ.μ , ξεπερνά καθημερινά τον εαυτό του για να τα φέρει εις πέρας και αν ανταποκριθεί στις τεράστιες ανάγκες. Αν ήμασταν ανυποχώρητοι στις διεκδικήσεις μας, προς την τότε πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας και τους λέγαμε «το κλείνουμε το μαγαζί, αν δεν εφαρμοστεί κατ’ ελάχιστον ο νέος οργανισμός του νοσοκομείου», ο οποίος προβλέπει 960 άτομα, ίσως σήμερα τα πράγματα, να ήταν πολύ καλύτερα για το νοσοκομείο μας και για τον τομέα της υγείας στο νομό. Τότε, ίσως υπήρχαν κάποια περιθώρια διαπραγμάτευσης, σήμερα δυστυχώς δεν υπάρχει κανένα. Τότε όμως κάποιοι προσέγγισαν τα προβλήματα του τομέα της υγείας με τα «κομματικά γυαλιά» και ενδεχομένως να έβαλαν την «καρέκλα» τους ή την πολιτική τους εξέλιξη, πάνω από το συμφέρον του τόπου και των κατοίκων του. Δυστυχώς το «κομψοτέχνημα» κλήθηκαν να το λειτουργήσουν 400 περίπου άτομα, κουρασμένα και εξαντλημένα, από τις υπεράνθρωπες προσπάθειες τόσων χρόνων και τόσων αγώνων, που δεν βρήκαν δυστυχώς ανταπόκριση. Θα πρέπει να θυμηθούμε και αυτό είναι προς τιμήν των εργαζομένων στο νοσοκομείο μας, ότι όλοι οι αγώνες τους και οι απεργιακές τους κινητοποιήσεις, είχαν ως αίτημα την πρόσληψη προσωπικού, για να αναβαθμιστεί η λειτουργία του νοσοκομείου και των παρεχόμενων υπηρεσιών και όχι για αύξηση των μισθών τους. Τα λέω τώρα όλα αυτά γιατί το αποτέλεσμα των πολιτικών αγώνων κρίνεται από μια λεπτομέρεια που οι Άγγλοι τη λένε ταίμινγκ. Όχι ότι τώρα πρέπει να σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε για την αναβάθμιση της λειτουργίας του νοσοκομείου μας, απλά τα πράγματα πλέον είναι εξόχως δύσκολα.

ΜΕ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ Ή ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ; ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΜΑΛΟΣ.

E-mail Εκτύπωση PDF
altΚαι ξαφνικά εν μέσω θέρους, ανέκυψε μπροστά μας το τεράστιο δίλημμα, ποιόν θα υποστηρίξουμε τη Κυριακή το βράδυ στο τελικό του Μουντιάλ. Τη Γερμανία, η οποία «ευθύνεται» για όλα τα δεινά που περνάμε τα τελευταία χρόνια ή την Αργεντινή, την ομοιοπαθούσα με εμάς; Ας υποστηρίξει ο καθένας όποια ομάδα θέλει, στην περίπτωση μας όμως οφείλουμε να κάνουμε αυτοκριτική και να μην «κατασκευάζουμε» εχθρούς. Ας κοιτάξουμε εμείς τι κάνουμε και όχι οι άλλοι. Πρωτίστως αυτό. Τώρα που η λαίλαπα φαίνεται να καταλαγιάζει, αλλά στο πέρασμα της, τα έχει ισοπεδώσει όλα, όλες τις κατακτήσεις του παρελθόντος, τον τρόπο ζωής των κατοίκων και τις καθημερινές μας συνήθειες, έτσι όπως είχαν διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια μετά τον τελευταίο πόλεμο και τον εμφύλιο, θα πρέπει να κάνουμε θετικές σκέψεις, για να μπορέσουμε να ατενίσουμε με αισιοδοξία του μέλλον και κυρίως να διαμορφώσουμε ένα μέλλον καλύτερο για τα παιδιά μας και τις επόμενες γενιές. Τώρα που ο τυφώνας που σάρωσε την χώρα και τα έχει συμπαρασύρει όλα στο πέρασμα του, φαίνεται να περνάει, οφείλουμε πρωτίστως, ως αμυντική λειτουργία, να λάβουμε, ως κοινωνία, εκείνα τα απαραίτητα μέτρα για να απαλύνουμε τον πόνο τω συνανθρώπων μας. Οφείλουμε όμως, έχουμε το χρέος και την ευθύνη θα έλεγα καλύτερα, να ατενίσουμε το μέλλον και να διαμορφώσουμε τις στέρεες βάσεις για να οικοδομηθεί ένα καλύτερο μέλλον. Ακούω και διαβάζω πλείστες όσες διαπιστώσεις για το πώς φθάσαμε ως εδώ, αλλά δεν έχω ακούσει καθόλου αυτοκριτική. Όλοι οι άλλοι μας φταίνε, Ευρωπαϊκή Ένωση, το διεθνές κεφάλαιο και οι κερδοσκόποι, οι Γερμανοί και η Μέρκελ και άλλοι πολλοί αλλά καθόλου εμείς. Ισχύει αυτό; Όχι βέβαια. Ή μάλλον η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Ναι κάποιοι σίγουρα απεργάζονται σχέδια σε βάρος μας, αλλά εμείς είμαστε αυτοί που τους δώσαμε την λαβή, τη χρυσή ευκαιρία για να υλοποιήσουν τα σχέδια τους. Έχουμε ευθύνες για το χάλι μας, ως κράτος, ως κοινωνία, ως πολιτικό σύστημα, ως κόμματα, ως πολιτικοί αλλά και ως πολίτες. Άλλωστε οι πολιτικοί είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας. Μην το ξεχνάμε αυτό, ούτε να το προσπερνάμε. Δεν μπορεί να είμαστε μια κοινωνία αγγέλων και να έχουμε «διαβόλους» πολιτικούς. Εμείς τους επιλέγουμε, εμείς τους εκλέγουμε και εν πάση περιπτώσει είναι σάρκα από τη σάρκα της κοινωνίας. Αν δεν βάζαμε εμείς την «υπογραφή» μας, δεν θα ήταν σε αυτές τις θέσεις ευθύνες. Και όταν κάποτε κάποιοι τα φώναζαν, επειδή είμαστε βολεμένοι σε έναν ψεύτικο ευδαιμονισμό, κάναμε πως δεν ακούγαμε. Δεν μας συνέφερε τότε. Είναι νομίζω τίμιο και αντρικό να παραδεχτούμε ότι ΝΑΙ έχουμε κάνει και εμείς λάθη, ότι ΝΑΙ έχουμε και εμείς μερίδιο ευθύνης. Μικρό ναι, αλλά έχουμε. Δεν είμαστε αμέτοχοι στο κακό που μας βρήκε. Τι κάνουμε λοιπόν τώρα; Μοιρολατρούμε και κλαίμε τη μοίρα μας; Όχι βέβαια. Θα πρέπει να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να αναλάβουμε το μερίδιο που μας αναλογεί στην ανοικοδόμηση και την ανασυγκρότηση της χώρας. Είναι ευκαιρία να αξιοποιήσουμε την κρίση για να «χτίσουμε», να οικοδομήσουμε ένα νέο κράτος. Πιο δίκαιο και πιο λειτουργικό. Θα πρέπει να ξεκινήσει η ανασυγκρότηση από την Τοπική Αυτοδιοίκηση, τον θεσμό που είναι πιο κοντά στο πολίτη κα έχουμε την υποχρέωση να επηρεάσουμε θετικά τις εξελίξεις. Στο χωριό μας, τη γειτονιά μας τη πόλη μας. Να σταθούμε κοντά στους συμπολίτες μας που πλήττονται περισσότερο από τη κρίση αλλά να πιέσουμε να δημιουργηθούν νέες υποδομές και νέες δομές, με άλλη λογική και συμπεριφορά, που συνάδει σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος και που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες και στο προσδοκίες μας. Να αξιοποιήσουμε τις ευκαιρίες που μας παρέχουν τα συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα από την Ε.Ε, να βελτιώσουμε, όσο μπορούμε τις υποδομές μας, τόσο τις κοινωνικές όσο και τις τουριστικές. Να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας, να τρέξει χρήμα στην αγορά, να αναπνεύσουν οι μικρομεσαίοι. Να αρχίσει γρήγορα η ανασυγκρότηση της χώρας και να αρχίσει ΤΩΡΑ. Δεν πρέπει να μας πάρει από κάτω. Στο χέρι μας είναι.

Ως πότε θα βάζουμε τα χέρια μας για να βγάζουμε τα μάτια μας; Γράφει ο Διονύσης Μάμαλος

E-mail Εκτύπωση PDF
altΓια μια ακόμα φορά, η Κέρκυρα, ως τουριστικός προορισμός βρέθηκε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος των Μ.Μ.Ε της χώρας μας, όχι όμως για καλό, αλλά για κακό. «Εικόνες ντροπής», «Χωματερή το αεροδρόμιο της Κέρκυρας» και άλλοι παρόμοιοι τίτλοι συνόδευαν τα ρεπορτάζ, τόσο του ηλεκτρονικού τύπου, όσο του έντυπου και του διαδικτυακού. Αφορμή για αυτή την απροσδόκητη δυσφήμιση μεσούσης της τουριστική περιόδου, αποτέλεσαν οι σωροί που είχαν συγκεντρωθεί στο αεροδρόμιο «ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ», μετά την επίσχεση εργασίας που είχαν κάνει οι εργαζόμενες στην ιδιωτική εταιρεία η οποία είχε αναλάβει τον καθαρισμό του χώρου. Και η οποία εταιρεία παρέμενε απλήρωτη, από την ΥΠΑ, για ένα περίπου χρόνο. Δεν χρειάζεται να μπει κανείς στην ουσία της υπόθεσης, γιατί σίγουρα θα χαθεί στον Λαβύρινθο της ελληνικής δημόσιας διοίκησης. Γιατί πραγματικά, κανένας νουνεχής άνθρωπος ή ο οποιοσδήποτε, που διαθέτει το μέσο κοινό νου, δεν μπορεί να καταλάβει, γιατί έπρεπε να γίνει η αλλαγή του εργολάβου, για τον οποιοδήποτε λόγο, στα μέσα της τουριστικής περιόδου και μάλιστα τις ημέρες αιχμής. Το αποτέλεσμα μετράει και το αποτέλεσμα είναι να μαζευτούν οι σωροί των σκουπιδιών, που έκαναν όντως το αεροδρόμιο του νησιού να φαντάζει, σαν μικρή χωματερή. Καλώς η κακώς μαζεύτηκαν, κακώς το αεροδρόμιο μας και μια από τις σημαντικότερες πύλες, του ελληνικού τουρισμού, παρουσίαζε την εικόνα που παρουσίαζε, κακώς υπήρξε ολιγωρία από τους αρμόδιους, πολύ κακώς που δεν υπήρξε πρόνοια, αντιθέτως οι υπεύθυνοι αιφνιδιάστηκαν. Πολύ κακώς όλα αυτά, το ερώτημα που ανακύπτει, είναι πως, τη συγκεκριμένη στιγμή, περιορίζεις το κακό, πως αντιδράς, για να μην πάρει διαστάσεις το κακό και μεγιστοποιηθούν οι αρνητικές συνέπειες, πως απαλείφεις τους κινδύνους που ελλοχεύουν, να υπάρξουν ανεξέλεγκτες συνέπειες για τον τουριστικό μας προορισμό. Γι’ αυτές τις περιπτώσεις, θα έπρεπε να υπάρχει η Επιτροπή διαχείρισης κρίσεων, σε τοπικό επίπεδο, όπως υπάρχει στα Χανιά, αλλά και σε άλλους τουριστικούς προορισμούς. Δυστυχώς, ενώ το λέμε χρόνια, δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα. Σήμερα που ζούμε στο παγκόσμιο χωριό και με την άνθηση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, είναι πολύ πιο εύκολο να διαχυθεί μια πληροφορία και να φθάσει σε χρόνο dt, από τη μία άκρη της υφηλίου στην άλλη. Τι κάναμε λοιπόν εμείς (πληθυντικός ευγενείας). Αρχίσαμε να αναρτούμε στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης τις φωτογραφίες από το αεροδρόμιο. Μάλιστα κάποιοι δεν έμειναν μόνο εκεί, αλλά πήραν «σβάρνα» τα Μ.Μ.Ε της Αθήνας, δίνοντας προσωπικές συνεντεύξεις, με την όποια θεσμική ή «θεσμική» ιδιότητα τους, μεγιστοποιώντας το πρόβλημα. Αυτό που έμεινε στον τηλεθεατή ή τον αναγνώστη, είναι «οι εικόνες ντροπής» στο αεροδρόμιο της Κέρκυρας και όχι για το ποιος ευθύνεται. Αυτός που δυσφημίστηκε, είναι ο τουριστικός μας προορισμός και το νησί μας. Επιβεβαιώθηκε για μα ακόμα φορά ο Άντυ Γουώρχολ για τα «δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας» που αναλογούν στον καθένα μας. Μόνο που στην περίπτωση αυτή ήταν πολύ λιγότερα. Σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζω ότι το πρόβλημα έπρεπε να κουκουλωθεί. Το αντίθετο λέω. Από τη στιγμή που ανέκυψε πρόβλημα, το αντιμετωπίζεις σε άμεσο χρόνο, αλλά εκεί που πρέπει, στα αρμόδια όργανα, ασκώντας πιέσεις, είτε δια ζώσης, είτε με επιστολές, είτε με τηλεφωνικές παρεμβάσεις, είτε με το οποιοδήποτε άλλο τρόπο, που μπορεί να σκεφθεί και να προτείνει ο καθένας μας. Σε καμία περίπτωση όμως, δεν το δημοσιοποιείς και μάλιστα δεν του δίνεις και έκταση, πέραν των τοπικών «συνόρων».

ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ Ή ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ; ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΜΑΛΟΣ.

E-mail Εκτύπωση PDF
altΔύο τελευταίες υποθέσεις, οι οποίες απασχόλησαν την κερκυραϊκή κοινή γνώμη και βρέθηκαν στο επίκεντρο της επικαιρότητας, έρχονται πως επίρρωση του ισχυρισμού ότι η Τοπική Αυτοδιοίκηση στη χώρα μας είναι δέσμια των ορέξεων και της βούλησης της κεντρικής εξουσίας. Ως άλλος, σύγχρονος Προμηθέας, η Τοπική Αυτοδιοίκηση α! και β! θεσμού, βρίσκεται σε μια αέναη αντιπαλότητα με την εκάστοτε κεντρική εξουσία, η οποία θέλει, για τους δικούς της λόγους, να την εξουσιάζει και να μην της επιτρέπει να αναπτυχθεί. Υπόθεση πρώτη, η περιπέτεια των 24 εργαζομένων της ΔΕΥΑΚ, οι οποίοι ουσιαστικά αποτελούν την προμετωπίδα της επιχείρησης για την υλοποίηση των θεσμικών της υποχρεώσεων, που είναι η ύδρευση και βέβαια η αποχέτευση. 24 εργαζόμενοι οι οποίοι εδώ και τουλάχιστον 15 χρόνια, κάποιοι περισσότερα χρόνια, εργάζονται στη ΔΕΥΑΚ και καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες και οι οποίοι, το κυριότερο αυτό, δεν επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό, αφού η ΔΕΥΑΚ λειτουργεί ανταποδοτικά. Σ’ αυτή την επιχείρηση, επιβάλλεται , λόγω της κείμενης νομοθεσίας, να λύσει την συνεργασία της με τους συγκεκριμένους εργαζόμενους. Δεν μπαίνω στην ουσία της υπόθεσης, ενδεχομένως να έχουν γίνει στο παρελθόν λάθη ή ολιγωρίες, που δεν επέτρεψαν να διευθετηθεί και να εξασφαλιστεί το εργασιακό καθεστώς των συγκεκριμένων εργαζομένων. Στέκομαι όμως στο γεγονός ότι αυτοί οι εργαζόμενοι για την εύρυθμη λειτουργία της ΔΕΥΑΚ και επίσης ότι δεν επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό. Δεν χρειάζεται τίποτε άλλο, αυτά αρκούν, για να αποφασίσει μόνη της η Αυτοδιοίκηση, στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Δήμος Κέρκυρας και το Δ.Σ της ΔΕΥΑΚ αν είναι χρήσιμοι οι εργαζόμενοι αυτοί ή όχι. Κανένας Υπουργός των Εσωτερικών και κανένας άλλος. Χρειάστηκε η γενναία παρέμβαση της Εισαγγελέως Πρωτοδικών Χ. Νταιρούση, για να λυθεί ο γόρδιος δεσμός που είχε δημιουργηθεί και να δοθεί μια λύση, έστω και προσωρινή. Η δεύτερη υπόθεση που μας απασχόλησε είναι το καθεστώς με τις παραλίες. Κάθε χρόνο, η κεντρική εξουσία, δια της Κτηματικής Εταιρείας του Δημοσίου και εσχάτως μέσω του Υπουργείου Οικονομικών και της Υπηρεσίας που αντικατέστησε την ΚΕΔ, παραχωρεί τον Μάιο τη χρήση των παραλιών στους Δήμους. Φέτος με εγκύκλιο κάνει γνωστό ότι, εάν οι Δήμοι, ειρήσθω εν παρόδω, έχουν μεσολαβήσει και εκλογές, δεν έχουν προχωρήσει τις διαδικασίες ενοικίασης των παραλιών, μέχρι τέλος Ιουνίου, τότε θα προχωρήσει τις διαδικασίες η Κτηματική Υπηρεσία του Υπουργείου Οικονομικών. Αν είναι δυνατόν, νησιωτικές περιοχές, νησιωτικοί δήμοι και μάλιστα προβεβλημένοι τουριστικοί προορισμοί, να μην μπορούν να διευθετήσουν τα του οίκου τους. Αλήθεια για ποια αυτοδιοίκηση μιλάμε. Και γιατί πρέπει κάθε χρόνο να παραχωρεί η κεντρική εξουσία την χρήση των παραλιών και αυτό να μην γίνεται για 5 ή 10 χρόνια, που θα έχουν οι Δήμοι όλα τα χρονικά περιθώρια, για καλύτερο προγραμματισμό; Δυστυχώς αδιανόητα πράγματα, που δείχνουν τον παραλογισμό του κράτους στο πως αντιμετωπίζει τον θεσμό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Και είναι μόνο δυο από τα χιλιάδες παραδείγματα.

ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΒΟΛΗ: ΠΟΡΕΙΑ ΣΑΝ ΤΟ ΜΑΛΑΙΣΙΑΝΟ ΜΠΟΙΝΚΓ. ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΜΑΛΟΣ.

E-mail Εκτύπωση PDF
altΗ θητεία της πρώτης αιρετής Περιφερειακής αρχής ολοκληρώνεται τυπικά την 31η Αυγούστου, αφού από την 1η Σεπτεμβρίου 2014 αναλαμβάνει η νεοεκλεγμένη περιφερειακή αρχή, η οποία προέκυψε από τις πρόσφατες εκλογές της 18ης και 25ης Μαΐου. Ένα από τα πρώτα θέματα που θα κληθεί να διαχειριστεί και να αντιμετωπίσει, λόγω της χρονικής συγκυρίας, αφού συμπίπτει η ανάληψη των καθηκόντων της με την έναρξη της περιόδου της τουριστικής προβολής, είναι ακριβώς αυτό το ζήτημα. Πόσο έτοιμη θα είναι η νέα περιφερειακή αρχή να διαχειριστεί αυτό το ζήτημα; Ποια είναι τα σχέδια της; Πως αντιλαμβάνεται την τουριστική προβολή; Ποιες πολιτικές θα εφαρμόσει; Με ποια «εργαλεία» θα λειτουργήσει; Θα διατηρήσει την ΕΤΙΝ; Θα καταργήσει την ΕΤΙΝ και θα δημιουργήσει κάποιο άλλο θεσμικό όργανο; Υπάρχει συνεργασία μεταξύ απερχόμενης θα νέας περιφερειακής αρχής; Θα ακολουθήσει, σε πρώτη φάση τον σχεδιασμό της απερχόμενης αρχής; Υπάρχει τέτοιος σχεδιασμός; Αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα ανακύπτουν και δυστυχώς δεν έχουμε συγκεκριμένες απαντήσεις. Βέβαια δεν είναι μόνο το θέμα της τουριστικής προβολής, είναι γενικότερα η φιλοσοφία προσέγγισης του τομέα του τουρισμού, ο οποίος αποτελεί πάνω από το 80% της οικονομικής δραστηριότητας των νησιών μας. Η αλήθεια είναι ότι ο νέος Περιφερειάρχης μέχρι σήμερα, δεν έχει αποκαλύψει τις προθέσεις του και τις σκέψεις του. Βέβαια κάποια από αυτές έχουν «αποκαλυφθεί» στο πλαίσιο της θητείας του κατά το απερχόμενο Περιφερειακό Συμβούλιο. Περισσότερο όμως ως προβληματισμοί ή κριτική και θέσεις, ενός συνδυασμού της αντιπολίτευσης, παρά ως κεντρικές θέσεις, ενός συνδυασμού που έχει την ευθύνη διαχείρισης της Περιφέρειας μας και καλείται να εφαρμόσει συγκεκριμένο μακροχρόνιο πρόγραμμα. Θέλω να πιστεύω ότι το αμέσως χρονικό διάστημα, ο κύριος Γαλιατσάτος θα γνωστοποιήσει και θα αναλύσει τις επιμέρους σκέψεις, προτάσεις και θέσεις του, πάνω στο τομέα του τουρισμού. Αντιλαμβάνομαι ότι αυτό το χρονικό διάστημα, είναι ένα διάστημα ενημέρωσης και προετοιμασίας και ενδεχομένως, στο πλαίσιο αυτό, να αποκρυσταλλωθούν πληροφορίες, προτάσεις και σκέψεις σε συγκεκριμένο πρόγραμμα και χάραξης στρατηγικής. Η αλήθεια είναι, ότι αυτό που έλειψε το προηγούμενο χρονικό διάστημα, ήταν η στρατηγική για τον τουρισμό των Ιόνιων νησιών. Το που βρισκόμαστε, σε ποιο σημείο και που θέλουμε να φθάσουμε και κυρίως το πώς θα φθάσουμε στον στόχο μας και με ποια «εργαλεία». Η νέα Περιφερειακή αρχή, δεν θα πρέπει να χάσει την ευκαιρία, να διδαχθεί από τα λάθη και τις ολιγωρίες της προηγούμενης περιφερειακής αρχής, να καλύψει τα ελλείμματα, να διορθώσει τις αρρυθμίες και τις ολιγωρίες και να βαδίσει με σταθερά βήματα, στον όποιο στόχο θέσει η ίδια, επ’ ωφελεία τόσο του τόπου μας, όσο και της τοπικής οικονομίας. Ο στόχος πρέπει να είναι ρεαλιστικός, εφικτός και πραγματιστικός και κυρίως να βρίσκεται σε αντιστοιχία με τις δυνατότητες που παρέχει τόσο το θεσμικό πλαίσιο που ορίζει τη λειτουργία της δευτεροβάθμιας αυτοδιοίκησης, όσο και των οικονομικών δυνατοτήτων. Σε μία εποχή που δείχνει η οικονομία μας να σταθεροποιείται, σε μια περίοδο που το κλίμα στο εξωτερικό έχει μεταστραφεί αρκούντως υπέρ της χώρας μας, θα πρέπει να δράξουμε τις ευκαιρίες και να εδραιωθούμε στο παγκόσμιο τουριστικό γίγνεσθαι, ως ένας τουριστικός προορισμός ελκυστικός, σύγχρονος και φιλόξενος.

Σελίδα 1 από 28