Συνηθίζουμε πολλές φορές πριν από κάθε εκλογική αναμέτρηση να λέμε ότι πρόκειται «για κρίσιμη εκλογική μάχη». Κάθε φορά βεβαίως από μια εκλογική αναμέτρηση κρίνεται και κάτι, κυρίως και τις περισσότερες φορές, το πολιτικό μέλλον και η καριέρα των «πρωταγωνιστών».
Η εκλογική μάχη της 6ης Μαίου είναι εντελώς διαφορετική. Θα μπορούσε δικαίως να χαρακτηρισθεί ως «η μητέρα των μαχών». Σε αυτή την εκλογική μάχη κρίνεται το μέλλον της χώρας, το μέλλον των πολιτών της και κυρίως το μέλλον των παιδιών μας.
Το αποτέλεσμα αυτής της εκλογικής διαδικασίας θα είναι καθοριστικό για το μέλλον της χώρας και το μέλλον όλων μας. Δεν είναι κινδυνολογία, είναι η απτή πραγματικότητα. Από το ποιες δυνάμεις θα επικρατήσουν το βράδυ της Κυριακής, θα κριθεί η επόμενη ημέρα. Αν μπορούμε να ελπίζουμε ή πλέον θα περάσουμε σε περιπέτειες με απρόβλεπτο τέλος.
Η χώρα και εμείς ως κοινωνία, βρισκόμαστε σε σταυροδρόμι, για το ποια πορεία θα ακολουθήσουμε. Θα ακολουθήσουμε τον εύκολο δρόμο του «τα ανατρέπω όλα και όπου με βγάλει η τύχη» ή τη συνετή επιλογή που είναι ως συνήθως «ο δύσκολος δρόμος» ο οποίος όμως σε οδηγεί με ασφάλεια στον τελικό προορισμό.
Θα πρέπει όλοι μας πλέον να αποδεχτούμε ότι El Dorado δεν υπάρχει, ούτε «χρυσά κουτάλια» υπάρχουν. Υπάρχει ο δύσκολος δρόμος της δουλειάς, της προσπάθειας, της αναδιοργάνωσης της χώρας και των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων.
Η χώρα της Φαιδράς Πορτοκαλέας θα πρέπει επιτέλους να σοβαρευτεί και να το πάρει απόφαση ότι δεν υπάρχουν πια …κουτόφραγκοι. Μας τελείωσαν. Αν όντως θέλουμε να είμαστε εταίροι στον υπερεθνικό οργανισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία και στάση ζωής.
Δεν μπορούν οι Ευρωπαίοι αλλά ούτε βέβαια και το Ελληνικό κράτος και οι Έλληνες πολίτες να πληρώνουν το «νησί των τυφλών» όπως είναι η Ζάκυνθος με 39.000 των κατοίκων της να παίρνουν επίδομα, επειδή είναι τυφλοί. Ούτε να πληρώνουμε επίδομα σε τυφλό….ταξιτζή ή σε κυνηγό, ούτε επίδομα πολύτεκνου με 19 παιδιά, που δεν ήταν καν παντρεμένος.
Δεν λέω ότι ο Σόιμπλε, ο Τόμσεν, η Μέρκελ, ο Σαρκοζι και η παρέα τους είναι «άγιοι». Κάθε άλλο, προφανώς και λειτούργησαν με κύριο γνώμονα την υπεράσπιση κυρίως των δικών τους συμφερόντων και χωρίς κριτήρια αλληλεγγύης προς τον Ελληνικό λαό.
Προφανώς και η Κυβέρνηση που έκανε τις διαπραγματεύσεις έκανε λάθη, το παραδέχονται άλλωστε και οι ίδιοι κάνοντας την αυτοκριτική τους, προφανώς η χώρα αντιμετωπίζει μια πρωτόγνωρη κρίση και προφανέστατα το «μάρμαρο» σε αυτή τη δύσκολη περίοδο το έχουν πληρώσει κυρίως οι ασθενέστερες κοινωνικές ομάδες. Όμως, το «καράβι» παρά τη θαλασσοταραχή πλέει ακόμα. Και το στοίχημα αυτής της εκλογικής μάχης είναι αυτό ακριβώς. Αν θα συνεχίσει να πλέει ή θα κινδυνεύσει να πέσει στις ξέρες.
Η επιλογή του «καπετάνιου» θα είναι καθοριστική. Θα επιλεγεί ο καπετάνιος που μπορεί να αντιμετωπίσει τις «φουρτούνες», που γνωρίζει τη «πορεία» και θα καταστήσει το σκάφος αξιόπλοο; Ή θα επιλεγεί «καπετάνιος», μαθητευόμενος που δεν γνωρίζει τη θάλασσα και θα μάθει στο κεφάλι του κασίδη;
Νομίζω ότι δεν τίθεται θέμα επιλογής. Το δίλλημα είναι ξεκάθαρο. Η χώρα δεν χρειάζεται μαθητευόμενους μάγους, η χώρα έχει ανάγκη από ανθρώπους, οι οποίοι με υπευθυνότητα θα αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και θα ανταποκριθούν με αποτελεσματικότητα στο εθνικό τους καθήκον.
Όλοι μας έχουμε πληγεί, όλοι έχουμε νιώσει τη συρρίκνωση του εισοδήματος μας, όλοι μας, άλλοι λίγο, άλλοι περισσότερο, αντιμετωπίζουμε προβλήματα εξ αιτίας της οικονομικής κρίσης και του μνημονίου.
Δεν θα πρέπει η οργή που νιώθουμε, ο θυμός που μας διακατέχει να λειτουργήσει ως κριτήριο για την επιλογή μας στις κάλπες. Ο θυμός είναι ο χειρότερος σύμβουλος. Πρέπει να λειτουργήσουμε όχι με το θυμικό αλλά με τη λογική και κυρίως με το κύριο γνώμονα το εθνικό συμφέρον, το οποίο βέβαια περιλαμβάνει και το προσωπικό συμφέρον.
Δεν πρέπει να στερήσουμε την ελπίδα από τα παιδιά μας. Ο δρόμος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι πια μονόδρομος. Δεν υπάρχουν άλλες επιλογές και δεν θα πρέπει να έχουμε επ’ αυτού ψευδαισθήσεις.
Ψηφίζουμε για να έχουμε δικαίωμα στην αισιοδοξία και στο αύριο.
