Ζούμε μια περίοδο που όλα γύρω μας καταρρέουν με ρυθμό και δύναμη τυφώνα, οι πολίτες νιώθουν ανυπεράσπιστοι μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις, η αβεβαιότητα έχει φωλιάσει στις καρδιές των ανθρώπων και η ελπίδα έχει χαθεί από τα μάτια των παιδιών μας.
Μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό, το πολιτικό σύστημα αμφισβητείται από την πλειοψηφία των πολιτών και το ζητούμενο είναι να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών στη πολιτική και στους πολιτικούς. Όσο αυτό πλέον είναι εφικτό και αναστρέψιμο.
Τελευταία προπύργιο ελπίδας και καταφύγιο προσδοκιών και αισιοδοξίας αποτελεί η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Ο θεσμός που βρίσκεται πιο κοντά στο πολίτη, που αφουγκράζεται τον καημό, τον προβληματισμό, το πόνο και την αγανάκτηση του και μπορεί πιο άμεσα από τον καθένα να προσφέρει λύση. Αν χαθεί και αυτό το «καταφύγιο» τότε τα πράγματα θα γίνουν πολύ δύσκολα με απρόβλεπτες συνέπειες. Αυτό θα πρέπει να το καταλάβουν όσοι υπηρετούν το θεσμό της Αυτοδιοίκησης και μάλιστα κατέχουν και θέσεις ευθύνης.
Όλοι αυτοί θα πρέπει να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και να περιφρουρήσουν τόσο τον θεσμό, όσο, κυρίως αυτό, τη κοινωνική συνοχή.
Αστοχίες, λάθη, ολιγωρίες δεν συγχωρούνται. Οι καιροί είναι δύσκολοι. Ο κόσμος, οι πολίτες, οι δημότες είναι καχύποπτοι, δικαίως, και δεν συχγωρούν, ούτε λάθη αλλά ούτε και κανέναν.
Δεν επιτρέπεται οι αυτοδιοικητικοί παράγοντες να λειτουργούν με γνώμονα προσωπικές στρατηγικές με στόχο τη δημιουργία «στρατού» ή για να αυξήσουν το «πολιτικό τους πελατολόγιο».
Δεν μπορεί για παράδειγμα να αποφασίζει κάτι ο Δήμαρχος και εν τη απουσία τους να το αναιρούν ή να το ανατρέπουν οι στενοί του συνεργάτες.
Οι πολίτες, παρακολουθώντας τέτοιες συμπεριφορές, όντας καχύποπτοι, αναρωτιούνται τι συμβαίνει; Γιατί υπάρχει αυτό το …ράβε ξήλωνε. Βγάλε τα εμπόδια, βάλε τα εμπόδια.
Δεν φτάνει που δεν έχει ο πολίτης να πληρώσει το ΤΕΒΕ, που κινδυνεύει να χάσει την επιχείρηση του ή το μαγαζάκι του, που δυσκολεύεται να σπουδάσει τα παιδιά του, που δεν μπορεί να πληρώσει τα χαράτσια, που έχει χάσει τον ύπνο του για το που βαδίζει η χώρα, θα πρέπει η καθημερινότητα του να γίνεται ζοφερή με τις αποφάσεις και τις παλινωδίες των αυτοδιοικητικών παραγόντων; Επειδή κάποιοι ή κάποιος «επενδύει» στο μελλοντικό του «πελατολόγιο»; Δεν λέω και δεν υπαινίσσομαι τίποτε άλλο, για να είμαι καθαρός. Αλλά είναι ανοίκειο με τις αρχές του θεσμού της Αυτοδιοίκησης να παρέχεται «προστασία» σε κάποιους δημότες, σε βάρος άλλων δημοτών.
Απλά πράγματα. Ας ξεκινήσουμε από τα απλά πράγματα, για να φθάσουμε στο πως θα αντιμετωπίσουμε το μνημόνιο.
